زلف چون بر عذار میفکنی
لیل را در نهار میفکنی
چون لبت مست لطف میگردد
باده را در خمار میفکنی
جانی آویخته است بر فتراک
تا نظر بر شکار میفکنی
هر کجا مهر در میان آمد
خویشتن بر کنار میفکنی
خرما با تو کی دود که به جور
اسب بر روزگار میفکنی
همچو سوزن، اگرچه سرتیزی
بخیه بر روی کار میفکنی
صف ناموس تو شکست آرد
زانکه در چنگ یار میفکنی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در خطاب به معشوق است که زیبایی او را با تصویر زلفِ شبگون بر چهرهٔ روز و لبی مستکنندهتر از شراب وصف میکند. سپس شاعر از صیادی نگاه و گریز معشوق از مهر و ستم او بر روزگار گله میکند و ناتوانی خود را در همپایی با او بازمیگوید. در پایان با تصویر سوزن و بخیه از آشکار شدن رازها و شکستن آبرو سخن میگوید.
هوش مصنوعی: وقتی زلف سیاهت را بر چهرهٔ روشنت میاندازی، گویی شب را در دل روز افکندهای.
هوش مصنوعی: وقتی لبت از لطف و شیرینی سرمست میشود، خودِ باده را به خماری و بیرونقی میاندازی؛ یعنی لب تو از شراب مستیآورتر است.
هوش مصنوعی: هرگاه به شکاری نگاه میکنی، جانی صید میشود و بر ترکبند زینت آویخته میگردد؛ یعنی هر نگاهت دلی را اسیر میکند.
هوش مصنوعی: هرجا سخن از مهر و محبت به میان میآید، تو خود را کنار میکشی و از عشق دوری میکنی.
هوش مصنوعی: خرِ ما کی میتواند پابهپای تو بدود، در حالی که تو با ستم اسب بر روزگار میتازی؛ یعنی ما ناتوانان را یارای همراهی و همآوردی با تو نیست.
هوش مصنوعی: مانند سوزن، هرچند تیزسر و تندخویی، بخیه را بر روی کار میاندازی؛ یعنی کار و راز پنهان را آشکار و رسوا میکنی.
هوش مصنوعی: آبرو و حرمت تو در هم میشکند، زیرا آن را به دست و چنگ یار میسپاری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.