یا مکن قول بتان گوش و بما خرده مگیر
یا زما هم سخنی بشنو و عذری بپذیر
به گرفتاری عاشق نتوان طعنه زدن
چکند گر پی قاتل نرود صید اسیر
ایکه خون از دم تیغ تو چکد حاضر باش
که خراشی نرسد بر دل درویش و فقیر
آنچنان زی که اگر جان طلبد یار زتو
تا بگوید که بده، بانگ برآری که بگیر
اهلی از خاک سیه بستر راحت دارد
پیش دیوانه چه خاکستر گلخن چه حریر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دفاع عاشق از گرفتاری خویش در برابر ملامت است: عاشق مانند صیدی اسیر بیاختیار به دنبال قاتل خود میرود. شاعر معشوق تیغبهدست را از آزردن دل درویشان برحذر میدارد و خواننده را به آمادگی کامل برای جانسپاری در راه یار میخواند. در پایان، اهلی بیاعتنایی عاشقِ دیوانه به آسایش دنیا را نشان میدهد که خاکستر و حریر برایش یکسان است.
هوش مصنوعی: خطاب به ملامتگر: یا به سخن زیبارویان گوش مکن و بر ما عیب مگیر، یا اگر گوش میکنی سخن ما را هم بشنو و عذرمان را بپذیر.
هوش مصنوعی: نمیتوان عاشق را برای گرفتار بودنش سرزنش کرد؛ صیدِ اسیر چارهای ندارد جز آنکه به دنبال شکارچیِ قاتلش برود.
هوش مصنوعی: ای کسی که از لبهٔ شمشیرت خون میچکد، هوشیار و مراقب باش که خراشی به دل درویش و تهیدست نرسد؛ یعنی از آزردن دل بینوایان بپرهیز.
هوش مصنوعی: چنان زندگی کن که اگر یار از تو جان خواست، پیش از آنکه بگوید «بده»، خودت فریاد بزنی «بگیر»؛ یعنی همیشه آمادهٔ جانسپاری برای معشوق باش.
هوش مصنوعی: اهلی بر خاک سیاه هم آسوده میخوابد؛ برای دیوانهٔ عشق، خاکستر گلخن و پارچهٔ حریر یکسان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند
گرچه خیاط نیَند، ای مَلک کشور گیر
به گزِ نیزه قد خصم تو میپیمایند
تا ببُرّند به شمشیر و بدوزند به تیر
بوستان سبز شد و مرغ در آمد به صفیر
ناله مرغ دلارام تر از نغمه زیر
ابر فروردین گویی به جهان آذین بست
که همه باغ پرندست و همه راغ حریر
گه زرهباف شود باد و گهی جوشندوز
[...]
ای خردمند و هنر پیشه و بیدار و بصیر
کیست از خلق به نزدیک تو هشیار، و خطیر
گر خطیر آن بودی کهش دل و بازوی قوی است
شیر بایستی بر خلق جهان جمله امیر
ور به مال اندر بودی هنر و فضل و خطر
[...]
در زمانی بجهان آن دو بگردند دلیر
وز جهانی بزمان آن دو بر آرند دمار
چون نگه کرد بدان دخترکان مادر پیر
سیر بودند یکایک، چه صغیر و چه کبیر
کردشان مادر بستر همه از سبز حریر
نه خورش داد مر آن بچگکان را و نه شیر
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.