بازآمدی که شمع دل افروزیم دگر
کشتی و زنده کردی و می سوزیم دگر
چرخم بروز هجر تو صد جام زهر داد
یارب مباد روزی ازین روزیم دگر
روزم چو روشن از رخت ای آفتاب
مفکن زهجر خود بسیه روزیم دگر
چاک دلم بسوزن مژگان خویش دوز
چشم از جمال خویش چه میدوزیم دگر
آسوده گشته بود دل من بکنج صبر
چشم خوش تو کرد بد آموزیم دگر
از روز هجر شکوه چو اهلی نمی کنم
شکر خدا که شمع شب افروزیم دگر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از بازگشت معشوق پس از دورهای جدایی سخن میگوید. او رنج و زهر روزهای هجران را یاد میکند و از خدا و معشوق میخواهد که دیگر آن روزها تکرار نشود. همچنین میگوید چشم معشوق دل او را که به صبر آرام گرفته بود دوباره بیقرار کرده است. در پایان از گله دست میکشد و شکر میکند که معشوق باز چون شمعی شب او را روشن کرده است.
هوش مصنوعی: ای معشوق، بازگشتی تا دوباره شمعی باشی که دلم را روشن میکند. با دوریات مرا کشتی و با بازگشتت زندهام کردی و اکنون باز در آتش عشقت میسوزانیام.
هوش مصنوعی: روزگار در روز جدایی از تو صد جام زهر به من نوشاند. خدایا، دیگر هرگز چنین روزی نصیبم نشود.
هوش مصنوعی: ای که چون آفتابی، روز من از چهرهٔ تو روشن است. دیگر با جداییات مرا به تیرهروزی و بدبختی دچار مکن.
هوش مصنوعی: زخم و شکاف دلم را با سوزن مژگانت بدوز و درمان کن. چرا دوباره چشم مرا از دیدن زیباییات میبندی و محرومم میکنی؟
هوش مصنوعی: دلم در گوشهٔ صبر آرام گرفته بود. چشم زیبای تو دوباره مرا به بیقراری و عاشقی کشاند و بدآموزی کرد.
هوش مصنوعی: اهلی میگوید: دیگر از روز جدایی گله نمیکنم. خدا را شکر که معشوق دوباره شمعی است که شب تار مرا روشن میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.