|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
بس که خطش سوخت از غم صددل نومید را
دود دلها تیره کرد آیینه خورشید را
عالم فانی نیرزد پیش آن ساقی جویی
بلکه بی او کس نخواهد جنت جاوید را
گر سفالین ساغرش پر درد باشد رند مست
در نظر هرگز نیارد ساغر جمشید را
من به ناخن سینه را هر گه خراشم همچو چنگ
در سماع و مستی آرم بر فلک ناهید را
گوهر امید دل آسان نمی‌آید به دست
چاره صبر و تحمل اهلی نومید را
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به غم و ناامیدی می‌پردازد و تأثیرات منفی این احساسات بر روح و دل انسان را به تصویر می‌کشد. او به ناکامی در دستیابی به خوشبختی و معانی بلند زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که در عالم فانی، هیچ چیز ارزشمندتر از وجود ساقی دوست‌داشتنی نیست. احساس دل‌تنگی و درد در میان شعر به وضوح حس می‌شود، به‌طوری که شاعر متوجه می‌شود منتظر معجزه باید صبور باشد و در نهایت، دستیابی به امید و خوشبختی آسان نیست. غزل در کل به جستجوی معنا و امید در دل تاریکی‌ها و دشواری‌ها می‌پردازد.
هوش مصنوعی: آنقدر غم و ناراحتی در دل دارد که نامه‌هایش خراب و سوخته شده‌اند و این اندوه باعث شده که دلها را تیره و تار کند و حتی نور خورشید را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
هوش مصنوعی: در این دنیا، همه چیز زودگذر و فانی است و هیچ‌کس نمی‌تواند به بهشت جاودانی برسد مگر اینکه به آن ساقی، یعنی منبع اصلی بقاء و خوشبختی، نزدیک شود. در واقع، بدون او هیچ‌چیز ارزشمندی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: اگرچه جامی که از گل درست شده و پر از درد و رنج باشد، اما شخص خوشگذران هرگز نمی‌تواند جام جمشید را از یاد ببرد و به آن فکر نکند.
هوش مصنوعی: من با ناخن خود سینه‌ام را می‌خراشم و مانند چنگ در حال سماع و مستی، صدای ناهید را به آسمان می‌برم.
هوش مصنوعی: به دست آوردن امید و آرزو برای دل کار آسانی نیست، و باید صبر و تحمل کرد تا ناامیدان را رام کرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید را
تکمه از شبنم مکن پیراهنِ خورشید را
در بهشتِ عافیت افتادم از بی حاصلی
شد حصاری بی بری از سنگِ طفلان بید را
نورِ معنی می‌درخشد از جبینِ لفظِ من
[...]
گل ز بلبل یاد گیرد مستی جاوید را
ذره آموزد سماع بیخودی خورشید را
بعد مردن گر تهیدستی ندارد حاصلی
چیست آمیزش به یکدیگر نبات و بید را
راه آمد شد اگر اینجا ندارد دور نیست
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.