خوشا کسی که به کوی تو بخت همدم اوست
سفال درد سگان تو ساغر جم اوست
دلم که در خم چوگان زلف تست چو گوی
شکسته شد همه عمر و هنوز در خم اوست
به مرگ مدعی از درد، دل بسوخت مرا
هنوز خانه بختم سیه به ماتم اوست
دلا تو چند چو پروانه لافی از آتش
ترا چه طاقت یک شعله ز آتش غم اوست
ترا چه تاب جمالی که مه ازو تابی است
چه جای ماه که خورشید ذره کم اوست
ز سیل فتنه چه غم خانه دل ما را
که از اساس محبت بنای محکم اوست
بیمن ساقی عیسینفس نخواهد مرد
چراغ خاطر اهلی که زنده از دم اوست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با ستایشِ خوشبختیِ کسی آغاز میشود که در کوی معشوق راه دارد. سپس شاعر از گرفتاریِ دلش در زلف معشوق و تیرهبختیِ پایانناپذیرش میگوید که حتی با مرگ رقیب نیز برطرف نشده است. آنگاه دل را به سبب لافزدن از تحملِ آتش عشق نکوهش میکند و زیباییِ معشوق را برتر از ماه و خورشید میداند. در پایان، دلِ بناشده بر محبت را از فتنه ایمن میشمارد و زندهماندنِ دلِ اهلی را به دمِ مسیحاییِ ساقی وابسته میداند.
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در کوی تو بخت یار و همراه اوست؛ برای چنین کسی، کاسهٔ سفالینِ دُردِ شرابی که سگانِ کوی تو مینوشند، همچون جام جمشید ارزشمند است.
هوش مصنوعی: دل من مانند گوی در خمِ چوگانِ زلف تو گرفتار است؛ همهٔ عمر ضربه خورد و شکسته شد، اما هنوز در همان خم مانده و از آن رها نشده است.
هوش مصنوعی: از مرگ رقیب و مدعی، دلم از درد سوخت، زیرا با مرگ او نیز بختم بهتر نشد و خانهٔ بختم هنوز سیاه است، گویی در سوگ او سیاهپوش شده است. این سخن طنزآمیز است و از تیرهبختیِ همیشگیِ عاشق حکایت دارد.
هوش مصنوعی: ای دل، تا کی مانند پروانه از عشق آتش دم میزنی؟ تو تابِ تحمل حتی یک شعله از آتشِ غمِ او را نداری.
هوش مصنوعی: تو چگونه تابِ دیدنِ زیباییای را داری که ماه تنها پرتوی از آن است؟ ماه که جای خود دارد، خورشید نیز در برابر او کمتر از ذرهای است.
هوش مصنوعی: خانهٔ دل ما از سیلِ فتنه و بلا هراسی ندارد، زیرا بنای آن بر پایهٔ محبت ساخته شده و استوار است.
هوش مصنوعی: به برکتِ ساقیِ مسیحانفس، چراغِ دلِ اهلی خاموش نمیشود، زیرا این چراغ با دم و نفسِ او زنده است. «بیمن» در متن احتمالاً «به یُمن» بوده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شهی که ملک سلیمان به زیر خاتم اوست
ز روی مرتبه بالای سدره عالم اوست
شهید خنده زخمم که تیغ همدم اوست
کباب گلشن داغم که شعله شبنم اوست
شکار ناز غزالیست، ناتوان دل من
که رنگ دهر به فتراک بستهٔ رم اوست
تو را به ملک ملاحت سزد سلیمانی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.