عندلیب از حسن گل افروختن داند که چیست
هرکه با شمعی در افتد سوختن داند که چیست
او که صبر آموزدم روزی اگر عاشق شود
تلخی عاشق بصبر آموختن داند که چیست
هرکه همچون غنچه بشکافد دل پر حسرتش
از تو حسرت در درون اندوختن داند که چیست
پیر کنعانی که چشم از روی یوسف دوخته است
دیده از روی جوانان دوختن دارند که چیست
برق غیرت شمع را اهلی پی پروانه سوخت
کآتش از داغ ستم افروختن داند که چیست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بر این اندیشه بنا شده که درد عشق را تنها کسی میفهمد که خود آن را چشیده باشد. شاعر با نمونههایی چون بلبل و گل، پروانه و شمع، غنچهٔ شکافته و یعقوبِ دور از یوسف، این معنا را تکرار میکند و به ناصحی که او را به صبر میخواند طعنه میزند. در بیت پایانی، شمعی که پروانه را سوزانده، خود با برق غیرت میسوزد تا طعم ستم را بچشد.
هوش مصنوعی: بلبل میداند که از زیبایی گل برافروختن و شیفته شدن چه حالی است، و هر کس مانند پروانه با شمع درآویزد میفهمد سوختن یعنی چه. یعنی تنها کسی که خود گرفتار عشق شده، درد آن را میشناسد.
هوش مصنوعی: آن کس که به من صبر کردن میآموزد، اگر روزی خودش عاشق شود، میفهمد که صبر آموختن به عاشق چه کار تلخ و دشواری است.
هوش مصنوعی: هر کس که مانند غنچه دلِ پر از حسرتش شکافته شود، میداند که از دوری و دریغِ تو حسرت را در درون انباشتن چه رنجی دارد.
هوش مصنوعی: یعقوب، پیر کنعان، که چشمش از دیدن روی یوسف بسته و محروم مانده، میداند که چشم بستن و محروم ماندن از دیدار روی جوانان زیبارو چه دردی است.
هوش مصنوعی: ای اهلی، آذرخش غیرت شمع را به تلافیِ پروانه سوزاند، تا شمع نیز بفهمد که از داغ ستم آتش گرفتن و سوختن چه حالی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.