جان نذر کرده ام که بپایت فدا کنم
پیش آی تا بنذر خود آخر وفا کنم
شرمنده ز آسمان و زمینم که بهر تو
تا کی بسجده افتم و تا کی دعا کنم
با من نکرد هجر تو کاری که دامنت
از دست تا بروز قیامت رها کنم
آن دل که بسته ام بتو ای یوسف عزیز
هرگز مباد کز تو بخواری جدا کنم
گر زخم دلگشای تو باشد بجای دل
گو دل مباش این گره غم چه وا کنم
من کز نسیم زلف تو دیوانه میشوم
زلفت اگر بچنگ من افتد چها کنم
شکر خدا که چرخ من پیر را نکشت
چندانکه بهر چون تو جوان جان فدا کنم
اهلی، مراد من چو هلاکست غم مخور
کاخر مراد خویشتن از وی روا کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقِ پیر این غزل جان خود را نذر معشوق کرده و از او میخواهد نزدیک بیاید تا نذرش را ادا کند. او میگوید هجران نتوانسته دستش را از دامن معشوق کوتاه کند و حتی زخم یار را بر داشتن دل ترجیح میدهد. در پایان شکر میکند که آنقدر زنده مانده که جان را فدای یاری جوان کند و به خود دلداری میدهد که آرزوی مرگ در راه او سرانجام برآورده میشود.
هوش مصنوعی: نذر کردهام که جانم را فدای پای تو کنم؛ نزد من بیا تا سرانجام به نذر خود وفا کنم.
هوش مصنوعی: از آسمان و زمین شرمندهام که برای رسیدن به تو اینهمه سجده میکنم و دعا میخوانم؛ تا کی باید چنین کنم؟
هوش مصنوعی: دوری تو آنقدر بر من کارگر نشد که دامنت را تا روز قیامت از دست رها کنم؛ با همهٔ هجران هرگز از تو دست نمیکشم.
هوش مصنوعی: ای یوسف عزیز، دلی را که به تو بستهام هرگز مباد که با خواری و ذلت از تو جدا کنم.
هوش مصنوعی: اگر زخمی که تو میزنی و دل را میگشاید جای دلم را بگیرد، بگذار دل نباشد؛ دیگر چه نیازی است که گره غم را باز کنم؟ زخم تو خود گشایش است.
هوش مصنوعی: من که تنها از نسیم زلف تو دیوانه میشوم، اگر خود زلفت به دستم بیفتد نمیدانم چه کارها خواهم کرد.
هوش مصنوعی: خدا را شکر که روزگار مرا در پیری نکشت و آنقدر زنده ماندم که جانم را فدای جوانی چون تو کنم.
هوش مصنوعی: ای اهلی، چون آرزوی من مردن در راه اوست غم مخور، زیرا سرانجام این آرزو را به دست او برآورده خواهم کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای آن که چون ز جاه تو بر تو ثنا کنم
گیتی ز نور خاطر خود پر ضیا کنم
هر گه که گفت خواهم مدح تو نظم خویش
چون باد از نفاذ و چو آب از صفا کنم
بحرم که هر چه یابد طبعم گهر کند
[...]
از بسکه پیش روی بتان سجدها کنم
شرم آیدم که روی دعا با خدا کنم
اکنون که دین نماند بتان گر جفا کنند
باری به بت پرستی خود من وفا کنم
من از دو کون دامن یاری گرفته ام
[...]
جان کاهدم چو حق سخن را ادا کنم
گر نقد جان دهند سخن را بها کنم
با عالمی مرا سر همخانگی کجاست
کو مرگ تا که خلوت راحت جدا کنم
چندانکه جای در دل آتش کند سپند
[...]
صبحست به که روبچمن چون صبا کنم
کسب هنر گذارم و کسب هوا کنم
آخر بباغ دهر کم از غنچهئی نیم
من هم زکار دل گرهی چند وا کنم
عمرم در آشنائی حزن و الم گذشت
[...]
از دور بر خرامش قدت ثنا کنم
نزدیک چون رسی دل و جانرا فدا کنم
دارم بزیر پرده ناموس مستیی
تا آنزمان که پرده بر افتد چها کنم
صد راه عقل بسته شود اهل هوش را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.