چندان که دلم پیش تو می سوزد بیش
جوز تو زیاده می شود بر دلاریش
آری چه عجب تو آتش و او هیمه
تا او نسوزد پیش تو افروزی بیش
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
چندان که دلم پیش تو می سوزد بیش
جوز تو زیاده می شود بر دلاریش
آری چه عجب تو آتش و او هیمه
تا او نسوزد پیش تو افروزی بیش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق گله میکند که هرچه دلش در عشق بیشتر میسوزد، ستم معشوق بر دل زخمیاش افزونتر میشود. سپس خودش این را توضیح میدهد: معشوق آتش است و دل عاشق هیزم، و سوختن هیزم آتش را تیزتر میکند. بنابراین بیشتر شدن جور معشوق نتیجهٔ طبیعی سوختن خود عاشق است.
هوش مصنوعی: هرچه دل من در برابر تو بیشتر میسوزد، ستم و بیمهری تو بر این دل زخمی بیشتر میشود. («جوز» در متن احتمالاً همان «جور» به معنای ستم است و «دلاریش» همان «دل ریش».)
هوش مصنوعی: آری، این جای شگفتی نیست؛ تو آتشی و دل من هیزم است و آتش هرچه هیزم بیشتری بسوزاند، شعلهورتر میشود. پس هرچه دلم بیشتر بسوزد، تو تندتر و سوزانتر میشوی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دارم گنهان ز قطرهٔ باران بیش
از شرم گنه فگندهام سر در پیش
آواز آید که سهل باشد درویش
تو درخور خود کنی و ما درخور خویش
صد بار ز من شنیده بودی کم و بیش
کایزد همه را هر چه کنند آرد پیش
در کردهٔ خویش ماندهای، ای درویش!
چه چون کندی فزون ز اندازهٔ خویش
اندر دو جهان هر چه ترا آید پیش
مقبول نباشد آن ترا ای درویش
جان ز خم سر زلف تو گرداند ریش
دل زان دو لب لعل تو میباید غیش
تا طیره نکردی ای نگار، از لب خویش
یاقوت که مِه بود بها دارد بیش
ای برده دل من چو هزاران درویش
بی رحمیت آیین شد و بد عهدی کیش
تا کی گویی ترا نیازارم بیش
من طبع تو نیک دانم و طالع خویش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.