ای خوش آنان که خم طره یاری گیرند
یکدم از پیچ و خم دهر کناری گیرند
تا ازین لجه رسد زورق امید به لب
لب جوی و لب جام و لب یاری گیرند
تا درین بی سر و بن صیدگه آزاد زیند
جا سر کوهی و منزل بن غاری گیرند
هیبت بادیه فقر و فنا بین که در او
هر صف مورچه را خیل سواری گیرند
بی قرارند چون آتش ز غمت سوختگان
تا نمیرند چه امکان که قراری گیرند
تیزبینان نظر از کحل بصر دوخته اند
در رهت کحل بصیرت ز غباری گیرند
جامی و روی به خاک در تو چون ز حرم
هر یک از کعبه روان راه دیاری گیرند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عارفانه حال کسانی را میستاید که از پیچ و خم روزگار به گیسوی یار پناه میبرند، در گوشهٔ عزلت آزاد زندگی میکنند و در بیابان پرهیبت فقر و فنا گام برمیدارند. شاعر بیقراری سوختگان عشق را تا لحظهٔ مرگ پایانناپذیر میداند و غبار راه معشوق را سرمهٔ بصیرت میشمارد. در پایان جامی خود را روینهاده بر خاک درگاه معشوق وصف میکند و او را با حاجیانی میسنجد که پس از زیارت کعبه به دیار خود بازمیگردند.
هوش مصنوعی: خوشا حال کسانی که دست در گیسوی پرپیچوتاب یاری میزنند و دمی از گرفتاریها و پیچیدگیهای روزگار کناره میگیرند.
هوش مصنوعی: تا زورق امیدشان از این دریای پرآشوب دنیا به ساحل برسد، کنار جوی آب مینشینند، لب بر جام مینهند و لب یار را میبوسند.
هوش مصنوعی: برای آنکه در این شکارگاه بیآغاز و انجام جهان آزاد زندگی کنند، بر سر کوه جا میگیرند و ته غار را منزل خود میکنند؛ یعنی از مردم کناره میگیرند و گوشهنشین میشوند.
هوش مصنوعی: هیبت بیابان فقر و فنا را ببین که در آن، رهروان هر صف مورچه را لشکری از سواران میپندارند؛ یعنی هراس این راه چنان است که کوچکترین چیز در آن بزرگ و ترسناک مینماید.
هوش مصنوعی: سوختگانِ غم تو مانند آتش بیقرارند و تا نمیرند ممکن نیست آرام بگیرند.
هوش مصنوعی: تیزبینان به سرمهای که چشم سر را روشن میکند اعتنا ندارند و از غبار راه تو سرمهٔ چشم دل و بصیرت فراهم میکنند.
هوش مصنوعی: جامی روی بر خاک درگاه تو نهاده و از آن جدا نمیشود؛ همانگونه که حاجیان پس از زیارت کعبه هر یک راه دیار خود را در پیش میگیرند، او اما ماندگار درگاه توست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای خوش آنانکه سحر دامن یاری گیرند
قدح باده پی دفع خماری گیرند
رفعت پیر مغان بین که فلک را به نجوم
ز آتش غیرت او دود شراری گیرند
خاک آن شاه و شانم که گه کشتن خلق
[...]
مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرند
ماه را زندهدلان شمع مزاری گیرند
چون گشایند نظر مملکتی بگشایند
باز چون چشم ببندند حصاری گیرند
آسمانها مگر از گردش خود سیر شوند
[...]
نقدها را بود آیا که عیاری گیرند؟
تا همه شیعه نمایان پی کاری گیرند؟
هان مکن دعوی ایمان و تشیع فاسق!
زانکه رسوا شوی آن دم که عیاری گیرند!
مهر پیغمبر و آلش به زبان ناید راست
[...]
نقدها را بود آیا که عیاری گیرند
تا همه صومعه داران پی کاری گیرند
مصلحت دیدِ من آنست که یاران همه کار
بگذارند و سرِ زلف نگاری گیرند
خوش گرفتند حریفان سرِ زلف ساقی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.