قامتت نیزه و رخسار تو ای عشوه پسند
آفتابیست که گشته ست یکی نیزه بلند
گریه ام کم نشد از لاله و نسرین بی تو
راه سیل از خس و خاشاک کجا گردد بند
ذوق پابوس توام کشت و ندارم زهره
که بپرسم ز دولعل تو که یک بوسه به چند
آمدم تا فکنی سایه لطفم بر سر
سرو بالای تو چون سایه ام از پای فکند
می کشم درد دلی بی تو که مجنون نکشید
می کنم کوه غمی بی تو که فرهاد نکند
هر سحر تا نرسد چشم بدت چرخ کند
مجمر از جرم خور از ثابت و سیاره سپند
جامی از لطف ترنم به غزلهای کمال
عندلیبیست خوش الحان به چمن های خجند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزلی عاشقانه است در وصف قامت و چهرهٔ معشوق و شرح حال عاشق در دوری او. عاشق میگوید گلها گریهاش را کم نمیکنند، از بهای بوسه نمیپرسد و رنجی بیش از مجنون و فرهاد میکشد. آسمان هر بامداد برای دور کردن چشم بد از معشوق، از خورشید و ستارگان آتشدان و اسپند میسازد. در بیت پایانی، جامی سرودن این غزل را به پیروی از غزلهای کمال خجندی نسبت میدهد.
هوش مصنوعی: ای معشوق ناز پسند، قامت تو مانند نیزه است و چهرهات چون خورشیدی است که به اندازهٔ یک نیزه بالا آمده باشد. «آفتاب یک نیزه بالا آمدن» یعنی خورشید صبحگاهی که تازه برآمده و درخشان است.
هوش مصنوعی: در دوری تو، دیدن گل لاله و نسرین از گریهام نکاست. همانگونه که خس و خاشاک نمیتواند راه سیل را ببندد، گلها هم جلوی سیل اشک مرا نمیگیرند.
هوش مصنوعی: آرزوی بوسیدن پای تو مرا از پا درآورد، اما آنقدر جرئت ندارم که از لبان سرخ تو بپرسم بهای یک بوسه چند است.
هوش مصنوعی: آمده بودم تا سایهٔ لطف خود را بر سرم بیفکنی، اما قامت سروگونهٔ تو مرا مانند سایه بر خاک انداخت و از پا درآورد.
هوش مصنوعی: در دوری تو دردی در دل تحمل میکنم که مجنون هم تحمل نکرد. کوهی از غم را میکنم که فرهاد هم نکند.
هوش مصنوعی: هر سحرگاه آسمان، تا چشم بد به تو نرسد، قرص خورشید را آتشدان میکند و ستارگان ثابت و سیاره را اسپند در آن میریزد.
هوش مصنوعی: جامی چون غزلهای کمالالدین خجندی را با لطافت زمزمه میکند، مانند بلبلی خوشآواز در باغهای خجند است. این بیت اشاره به استقبال شاعر از غزلی از کمال خجندی دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای شده چاکر آن درگه انبوه بلند
وز طمع مانده شب و روز بر آن در چو کلند
بر در میر تو، ای بیهده، بسته طمعی
از طمع صعبتر آن را که نه قید است و نه بند
شوم شاخی است طمع زی وی اندر منشین
[...]
اندرین شهر بسی ناکس برخاسته اند
همه خر طبع و همه احمق و بی دانش و دند
شمس تبریز! تو جانی و همه خلق تناند
پیش جان و تن تو صورت تنها چه تنند
برو ای زاهد مغرور و مده ما را پند
عاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
من دیوانه ز زنجیر نمیاندیشم
که کشیدهست مرا زلف مسلسل در بند
خسروان از پی نخجیر دوانند ولی
[...]
آن کداماند و کیاناند و کجا میباشند
کز خرد دور و برانگیخته با اوباشاند
گرچه آزرده و رنجور شود دلهاشان
از جفای دگران سینۀ کس نخراشند
برِ این کِشته گر ابلیس خورد گر آدم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.