آن چه نور است که از وادی بطحا برخاست
که همه کون و مکانش به تماشا برخاست
وان چه نخل است به یثرب که چو بالا بنمود
نعره شوق وی از عالم بالا برخاست
یکزمان بر سر راهش به تماشا که نشست
که ز عشقش نه سراسیمه و شیدا برخاست
عاقبت بر لب او ختم شد از معجز حسن
گرچه اول دم احیا ز مسیحا برخاست
هیچ جا نکته ای از لعل شکرخاش نرفت
که نه پرشور شد آن مجلس و غوغا برخاست
دردنوشان غمش نعره مستانه زدند
چه صداها که ازین گنبد مینا برخاست
شد خرامان سوی صحرا اثر دامن اوست
هر گل و لاله که از دامن صحرا برخاست
وعده ای از لبش امروز به میخانه رسید
از دل باده گساران غم فردا برخاست
دید جامی قد آن سرو به جولانگه ناز
پا ز سر کرده به خدمت به سرپا برخاست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش پیامبر اسلام است و با پرسشهایی شگفتزده دربارهٔ نوری که از بطحا برآمد و نخلی که در یثرب قد کشید آغاز میشود. شاعر تأثیر او را بر جهان و عاشقان، برتری معجزهٔ او بر دم مسیحا و شور سخنش را برمیشمارد. وعدهٔ لب او غم فردا را از دل بادهنوشان میبرد و در پایان جامی با فروتنی کامل به خدمت او میایستد.
هوش مصنوعی: آن چه نوری است که از سرزمین بطحا (مکه) پدید آمد و همهٔ هستی و جهان به تماشای آن برخاستند؟ اشاره به ظهور پیامبر اسلام است.
هوش مصنوعی: و آن چه نخل بلندقامتی است در یثرب (مدینه) که چون قامت خود را نشان داد، فریاد شوق او از عالم بالا و فرشتگان برخاست؟ نخل استعاره از پیامبر است.
هوش مصنوعی: هر کس لحظهای بر سر راه او به تماشا نشست، از عشق او سرگشته و شیدا برخاست.
هوش مصنوعی: هرچند نخستین بار نَفَس زندهکننده از مسیح پدید آمد، سرانجام معجزهٔ زیبایی و زندهکردن بر لب او پایان و کمال یافت؛ اشاره به خاتم پیامبران بودن او.
هوش مصنوعی: در هیچ مجلسی سخنی از لب شیرینگفتار او گفته نشد، مگر آنکه آن مجلس پرشور شد و غوغا به پا شد.
هوش مصنوعی: کسانی که دُرد غم عشق او را نوشیدند فریاد مستانه برآوردند و چه بانگهایی که از این آسمان نیلگون برخاست.
هوش مصنوعی: او با ناز به سوی صحرا رفت و هر گل و لالهای که از دشت رویید، نشانه و اثر دامن اوست.
هوش مصنوعی: امروز وعدهای از لب او به میخانه رسید و از دل بادهنوشان غم فردا رخت بربست؛ یعنی وعدهٔ او (شفاعت و رحمت) عاشقان را از اندیشهٔ فردای قیامت آسوده کرد.
هوش مصنوعی: جامی قامت آن سرو را در میدان ناز و خرامش دید و سر را به جای پا کرد و با تمام وجود برای خدمت او بر پا ایستاد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
علم دولت نوروز به صحرا برخاست
زحمت لشکر سرما ز سر ما برخاست
بر عروسان چمن بست صبا هر گهری
که به غواصی ابر از دل دریا برخاست
تا رباید کله قاقم برف از سر کوه
[...]
نه خط از چهره آن آینه سیما برخاست
که درین آینه، جوهر به تماشا برخاست
شب که صحبت به حدیث سر زلف تو گذشت
هر که برخاست ز جا، سلسله برپا برخاست!
کرد تسلیم به من مسند بیتابی را
[...]
رخ نمودی و جهانی به تماشا برخاست
برقع افکندی و فریاد ز دلها برخاست
تخم اشکی که ز درد تو فشاندیم به خاک
نخل آهی شد و از سینهٔ صحرا برخاست
جز نکویی طمع از سلسلهٔ نیک مدار
[...]
امشب از بزم چو آن آینه سیما برخاست
در دلم آه به تعظیم غم از جا برخاست
گشتهام خاک و ز سودای سر زلف کجش
سبزه از تربت من سلسله بر پا برخاست
تا نظر یافتم از صیقل روشن گهری
[...]
آه گرمی که به یاد تو ز دل ها برخاست
مرده ای بود ز اعجاز مسیحا برخاست
نرگس از مستی چشم تو چنین شد بیمار
سرو آزاد به تعظیم تو از جا برخاست
هر کجا بزم طرب ساز تو شد از راه ادب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.