فرخنده عیدی کان جوان از پشت زین جولان کند
از غمزه ها خنجر زنان عشاق را قربان کند
رخش جفا انگیخته خون اسیران ریخته
هر سو سری آویخته جا بر سر میدان کند
چون از دل غرقه به خون آرند پیکانش برون
ناله نه از چاک درون از فرقت پیکان کند
زانگونه کز ابر چمن باشند گلها خنده زن
آن غنچه لب را چشم من از اشک خود خندان کند
گر خوی چکان آن لب شکر بر شوره خاک آرد گذر
آن خاک را در یک نظر سرچشمه حیوان کند
بر جان همی آرد کمین غم زین دل اندوهگین
سیل بلایی کو که این غم خانه را ویران کند
زین سان که جامی خونفشان در هر غزل شد قصهخوان
دریای خون روزی روان از جدول دیوان کند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه جلوهٔ معشوق را چون سواری جنگاور توصیف میکند که در روز عید با غمزههایش عاشقان را قربانی میکند و از اسیران خون میریزد. عاشق حتی به پیکان او دل بسته است و اشکش لب معشوق را به خنده میآورد. لب معشوق خاک شوره را چشمهٔ حیات میکند، اما دل عاشق غمخانهای است که آرزوی ویرانیاش را دارد. در پایان جامی میگوید از خونفشانی غزلهایش روزی دریای خون از دیوانش روان خواهد شد.
هوش مصنوعی: خجسته روز عیدی است که آن معشوق جوان سوار بر اسب در میدان جولان دهد و با غمزههایش که چون خنجر است، عاشقان را مانند قربانی عید قربان کند.
هوش مصنوعی: اسب ستم را به تاخت درآورده و خون اسیرانش را ریخته است. هر سو سر بریدهای آویزان است و او در میانهٔ میدان جای میگیرد.
هوش مصنوعی: وقتی پیکان تیر او را از دل غرق در خون عاشق بیرون میکشند، عاشق از زخم و شکاف درونش ناله نمیکند، بلکه از جدا شدن آن پیکان ناله سر میدهد.
هوش مصنوعی: همانگونه که گلها از باران ابر در چمن شکفته و خندان میشوند، چشم من نیز با اشک خود آن معشوق غنچهلب را به خنده وامیدارد.
هوش مصنوعی: اگر لب شیرین و عرقچکان آن معشوق بر خاک شورهزار بگذرد، در یک نگاه آن خاک را سرچشمهٔ آب حیات میکند.
هوش مصنوعی: غم از راه این دل اندوهگین پیوسته برای جانم کمین میگیرد. کجاست سیل بلایی که این غمخانه را یکسره ویران کند؟
هوش مصنوعی: جامی چنان در هر غزل با اشک خونین قصهٔ غم میخواند که روزی از جدولهای دیوانش دریایی از خون روان خواهد شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جانم فدای قامتی کافاق را حیران کند
از ناز چون گردد روان، رو در میان جان کند
گر جور و گر رحمت کند من راضیم از جان و دل
بگذار خود کام مرا تا هر چه خواهد آن کند
جانا، بر آب چشم من خنده به رعنای مزن
[...]
چشمت چو شهر غمزه را آرایش مژگان کند
صد رخنه زین آئین مرا در کشور ایمان کند
از کشتکان شهری پر و خلق از پی قاتل دوان
با نرگس فتان بگو تا غمزه را پنهان کند
اشک من از خواب سکون بیدار و مردم بی خبر
[...]
اغیار را آسان کشد عاشق چو ترک جان کند
هر کس که از جان بگذرد بسیار خون آسان کند
ای دل به راه سیل غم جان را چه غمخواری کنی
این خانهٔ اندوه را بگذار تا ویران کند
جان صرف پرکاری که او چون رو به بازار آورد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.