خرم دل آنها که به میخانه نشستند
وز وسوسه خانقه و مدرسه رستند
چون پرده ما جامه تقوی بدریدند
چون توبه ما خامه فتوی بشکستند
غم یار و بلا مونس و اندوه ندیم است
ای دل تو کجایی که حریفان همه هستند
بر بتکده بگذر گره زلف گشاده
تا روی تو بینند و دگر بت نپرستند
مستان چه عجب گر به زمین جرعه فشانند
خون دل ما جرعه و چشمان تو مستند
پیش تو چه گویم سخن سدره و طوبی
بخرام که با قد بلندت همه پستند
جامی حرم کعبه مقام همه کس نیست
این بس که در دیر به روی تو نبستند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل قلندرانه میخانهنشینان را میستاید که از زهد و فتوای خانقاه و مدرسه رستهاند و پردهٔ تقوای ظاهری را دریدهاند. سپس شاعر از غم و بلای عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید؛ رویی که بتپرستان را از بت بینیاز میکند و قامتی که طوبی و سدره را پست جلوه میدهد. در پایان جامی به خود میگوید که کعبه جایگاه هر کس نیست و همین که در دیر را به رویش نبستهاند، کافی است.
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسانی که در میخانه نشستند و از وسوسهها و قیلوقال خانقاه و مدرسه رها شدند. مراد ترجیح عشق و مستی عارفانه بر زهد ظاهری و علم رسمی است.
هوش مصنوعی: آنان همانگونه که پردهٔ آبروی ما را دریدند، لباس پرهیزگاری را پاره کردند، و همانگونه که توبهٔ ما را شکستند، قلم فتوادادن را شکستند؛ یعنی از ظاهرِ تقوا و فتوا دست کشیدند.
هوش مصنوعی: غم یار من است، بلا همدم من و اندوه همنشین من است. ای دل، تو کجایی که همهٔ همپیالهها حاضرند و فقط تو غایبی؟
هوش مصنوعی: ای معشوق، گره زلف را باز کن و از کنار بتخانه بگذر تا بتپرستان روی تو را ببینند و دیگر بت نپرستند، چون زیبایی تو از همهٔ بتها برتر است.
هوش مصنوعی: عجیب نیست اگر مستان جرعهای از شراب بر زمین بریزند؛ جرعهٔ ما خون دل ماست و مستان، چشمان مست توأند. یعنی چشمان تو خون دل ما را میریزند.
هوش مصنوعی: در برابر تو از درخت سدره و طوبیِ بهشت چه بگویم؟ با ناز راه برو تا ببینند که همهٔ آنها در برابر قامت بلند تو کوتاه و پستاند.
هوش مصنوعی: ای جامی، رسیدن به حرم کعبه جایگاه هر کسی نیست؛ برای تو همین بس است که درِ دیر را به رویت نبستند. یعنی باید به همان راه یافتن به عالم عشق و مستی راضی بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
رندان که مقیمان خرابات الستند
از غمزه ساقی همه آشفته و مستند
برخاسته اند از سر مستی بارادت
زانروز که در میکده عشق نشستند
تا چشم بنظاره آن یار گشادند
[...]
آن قوم که احرام سر کوی تو بستند
تا سر ننهادند به راهت ننشستند
هر چند که هرگز می و میخانه ندیدند
همواره ز شوق لب میگون تو مستند
خوش حال شهیدان فراق تو که باری
[...]
جمعی که سر خویش به فتراک تو بستند
چندان که به گردش بود این دایره، هستند
شد پنجه سیمین تو در مهد، نگارین
از رشته جانها که به انگشت تو بستند
تنها نه من این مایه بد و نیک که هستند
یک رشته گسستند
رندان خرابات در میکده بستند
رفتند بپای خم و آسوده نشستند
دیدند خمار من و یک جرعه ندادند
چون تو به دل عهد محبت بشکستند
در بند تعین همه بالاف تجرد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.