روحی فداک ای صنم ابطحی لقب
آشوب ترک و شور عجم فتنه عرب
کس نیست در جهان که ز حسنت عجب نماند
ای در کمال حسن عجب تر ز هر عجب
هر کس نیافت جرعه ای از جام وصل تو
زین بزمگاه تشنه جگر رفت و خشک لب
تا زلف تو شب است و رخت آفتاب چاشت
«واللیل والضحی » است مرا ورد روز و شب
کامی ز لب ببخش که عشاق خسته را
صد خارخار در جگر افتاد ازان رطب
رفتن به سر طریق ادب نیست در رهت
ما عاشقیم و مست نیاید ز ما ادب
دل باد منزل غم و سر خاک مقدمت
کین موجب شرف بود آن مایه طرب
مطلوب جامی از طلبم گفته ای که چیست
مطلوب او همین که دهد جان درین طلب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل نعتی در ستایش پیامبر اسلام است که با لقب «ابطحی» خطاب شده است. شاعر زیبایی او را برتر از هر شگفتی میداند و زلف و رخ او را با شب و چاشت در آیهٔ «والضحی و اللیل» پیوند میدهد. سپس از لب او کام میطلبد و بیادبی عاشقانه را به مستی عشق نسبت میدهد. در پایان جامی میگوید یگانه خواستهاش جان دادن در راه همین طلب است.
هوش مصنوعی: جانم فدای تو ای محبوبی که لقبت ابطحی است، یعنی برخاسته از بطحای مکه. تو مایهٔ آشوب ترکان و شور عجمیان و شیفتگی عربانی. این خطاب به پیامبر اسلام است.
هوش مصنوعی: در جهان کسی نیست که از زیبایی تو در شگفت نماند. ای کسی که در کمال زیبایی از هر شگفتی شگفتانگیزتری.
هوش مصنوعی: هر کس از جام وصال تو جرعهای نچشید، از این بزم، یعنی دنیا، تشنهجگر و خشکلب بیرون رفت.
هوش مصنوعی: چون زلف تو مانند شب است و چهرهات مانند آفتاب چاشتگاه، آیهٔ «سوگند به شب و سوگند به چاشت» (از سورهٔ والضحی) شب و روز ورد زبان من است.
هوش مصنوعی: از لب خود کامی به ما ببخش، زیرا آن لب شیرین مانند خرمای تازه است و از آن صدها خلش و آرزوی سوزان در جگر عاشقان خسته افتاده است.
هوش مصنوعی: اینکه ما در راه تو به جای پا با سر میرویم، با رسم معمول ادب سازگار نیست؛ اما ما عاشق و مستیم و از مست انتظار ادب نمیرود.
هوش مصنوعی: دلم جایگاه غم تو باشد و سرم خاک قدم تو؛ زیرا خاک قدم تو بودن مایهٔ سربلندی است و غم تو مایهٔ شادی.
هوش مصنوعی: از من پرسیدهای که خواستهٔ جامی از این جستوجو چیست. خواستهٔ او فقط این است که در همین طلب جان بدهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای آنکه جز طرب نه همی بینمت طلب
گر مردمی ستور مشو، مردمی طلب
بر لذت بهیمی چون فتنه گشتهای
بس کردهای بدانکه حکیمت بود لقب
چون ننگری که می چه نویسد بر این زمین
[...]
ای تاج دین تازی و ای سید عرب
ای خدمت جناب تو اقبال را سبب
ای بوالغنایمی، که ترا از غنایمست
بخشودن خلایق و بخشیدن ذهب
ای رافعی، که ساعد و بازوی تو شدست
[...]
ای داده روی تو دل غمناک را طرب
از عجب دور باش که باشد ز تو عجب
اندر غم فراق تو جانم به لب رسید
تا با تو در وصال تو لب بر نهم به لب
بس شب که تابه روز دلم بی قرار بود
[...]
دستار خوان بود ز دو گز کم به روستا
در وی نهند ده کدوی تر نه بس عجب
لیکن عجب ز خواجه از آن آیدم همی
کو بر کدوی خشک نهد بیست گز قصب
معلوم من نشد که ز احداث روز و شب
با او چه کرد گردش ایام بلعجب؟
در جام او چه کرد جهان زهر یا شکر؟
در دست او چه داد فلک خار یا رطب؟
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.