زلفت به ظلم گر چه جهانی فرو گرفت
نتوان همه جهان به یکی تار مو گرفت
در ماهتاب دوش خرامان همی شدی
ماهت بدید و چادر شب پیش رو گرفت
من چون کنم که روی دگر خوش نمی کند
این چشم رو سیه که به روی تو خو گرفت
وقتی زبان طعن گشادم به بیدلی
اینک دل خراب مرا حق او گرفت
بوسیدم آن لب و ز شکر میکند سخن
یعنی بخواهد این نمکم در گلو گرفت
ساقی بیار می که چنان سوخت دل ز عشق
کز سوز این کباب همه خانه بو گرفت
ای پرده پوش قصه من، بگذر از سرم
کاین سرگذشت من همه بازار و کو گرفت
بس پارسا که از هوس شاهدان مست
در میکده در آمد و بر سر سبو گرفت
جان برده بود خسرو مسکین ز نیکوان
عشق تو ناگهانش در آمد، فرو گرفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف چیرگی زلف و روی معشوق و گرفتاری عاشق است. شاعر از شرمساری ماه در برابر یار، عادت چشمش به روی او و تاوان سرزنشهای گذشتهاش از عاشقان سخن میگوید. سپس سوز دل و رسوایی خود را در شهر بیان میکند و یادآور میشود که حتی پارسایان نیز به میخانه کشیده شدهاند. در پایان، خسرو که از زیبارویان جان به در برده بود، ناگهان در دام عشق این معشوق میافتد.
هوش مصنوعی: گرچه زلف تو با ستمگری جهانی را تسخیر کرد، اما نمیتوان همهٔ جهان را با یک تار مو گرفت. شاعر با این طعنهٔ ظریف، قدرت عجیب زلف را که با مویی جهانی را گرفته میستاید.
هوش مصنوعی: دیشب در مهتاب با ناز میخرامیدی؛ ماه تو را دید و از شرم، چادر شب را جلوی رویش کشید و پنهان شد.
هوش مصنوعی: چه کنم که این چشم شرمسار و گناهکار من، که به دیدن روی تو عادت کرده، هیچ روی دیگری را نمیپسندد.
هوش مصنوعی: روزگاری عاشقان دلباخته را سرزنش میکردم؛ اکنون دل ویران خودم تاوان آن را پس میدهد و حقّ آن دلباخته را از من میستاند.
هوش مصنوعی: آن لب را بوسیدم و او از شیرینی سخن میگوید؛ یعنی میخواهد این نمک را در گلویم گیر بیندازد و حقّ نمک را بر من بگذارد.
هوش مصنوعی: ساقی، شراب بیاور، زیرا دلم چنان از عشق سوخته که از سوز این کباب، همهٔ خانه بوی سوختگی گرفته است.
هوش مصنوعی: ای کسی که داستان مرا پنهان میکنی، رهایم کن و از پوشاندنش بگذر، زیرا ماجرای من دیگر در همهٔ بازار و کوچه پخش شده است.
هوش مصنوعی: بسیار پارسایانی که از هوس زیبارویان مست به میخانه آمدند و سبوی شراب را بر سر گرفتند.
هوش مصنوعی: خسرو بیچاره جان خود را از دست زیبارویان به سلامت برده بود، اما عشق تو ناگهان بر او تاخت و گرفتارش کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چندان نظر تمام، که دل نقش او گرفت
از وی نظر بدوز چو دل را فرو گرفت
بیرون رو، ای خیال پراکنده، از دلم
از دیگری مگوی، که این خانه او گرفت
ای پیرخرقه،یک نفس این دلق سینهپوش
[...]
سلطان عشق، ملک دل و دین، فرو گرفت
او حاکم است، نیست کسی را بر او، گرفت
ملک مزلزل دل دیوانگان عشق
آخر قرار بر مه زنجیر مو گرفت
ای گل به نازکی بنشین، بر سریر حسن
[...]
مه لاف حسن زد به نو زا رخ بر او گرفت
خط جانب رخ نو گرفت و نکو گرفت
بوی تو چون شنیدن گل عندلیب مست
چندان کشید ناله که آواز او گرفت
از بوس پایه سرو بهم پوست باز کرد
[...]
ذکر جمیل یار جهان را فرو گرفت
عالم گرفت، لیک بوجه نکو گرفت
جان نکته ای شنیداز آن حسن بر کمال
سوزی زدل برآمد و شوری درو گرفت
فارغ شد از سلامت و راه فنا گزید
[...]
حسنت که آفتاب تجلی از او گرفت
یک جلوه کرد و مملکت دل فرو گرفت
یک تار از آن دو سنبل پرچین به چین رسید
از زلف مشک بوی تو در مشک بو گرفت
دل اعتکاف کوی تو دارد بر او مگیر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.