چون در سخن درآمد لعل شکر مقالت
آب حیات ریزد از چشمه زلالت
دانی که چیست مه را اندر میان سیاهی
یک نسخه ایست مظلم از دفتر کمالت
بیچاره من بماندم محروم از چنان روی
تا چشم کیست، یا رب، پیوسته در جمالت
از شام تا سحرگه از گریه می بسوزم
هر دم اگر نیاید پروانه وصالت
از بس که در فراقت بسیار کرد پرسش
یکبارگی بماندم شرمنده خیالت
نزدیک شد هلاکم، پرسیدنی نکردی
کای دور مانده از من، در هجر چیست حالت؟
کافر دلا، اگر چه کردی حرام وصلم
بادا چو شیر مادر خونهای ما حلالت
چون می کشیم باری، از روی خود میفگن
بگذار تا برآید جانم به پیش خالت
صد ساله قصه خود گویم که کم نگردد
والله، اگر نباشد اندیشه ملالت
تو آن نه ای که گردی یکدم فرامش از جان
با آنکه می نبیند خسرو هزار سالت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در آغاز شیرینیِ سخن معشوق را به آب حیات مانند میکند و ماه را رونوشتی تیره از زیبایی او میداند. سپس از محرومیت خود و رشک بر دیگران، گریههای شبانه و بیاعتناییِ یار گله میکند که حتی حال او را نمیپرسد. در پایان خونش را بر معشوق حلال میکند و تنها میخواهد پیش روی او جان دهد، و میگوید با وجود هزار سال دوری، یار از جانش فراموش نمیشود.
هوش مصنوعی: وقتی لب لعلگونِ شیرینسخنت به سخن درمیآید، گویی از چشمهٔ زلالِ دهانت آب حیات فرو میریزد.
هوش مصنوعی: میدانی آن سیاهی که در میانهٔ ماه دیده میشود چیست؟ ماه نسخهای تیره و کمفروغ از کتابِ کمالِ زیبایی توست؛ یعنی ماه فقط رونوشتی ناقص از توست.
هوش مصنوعی: من بیچاره از دیدن چنان رویی محروم ماندم؛ خدایا، این چشمِ کیست که همیشه بر جمال تو نگاه میکند؟ شاعر بر رقیبی که پیوسته او را میبیند رشک میبرد.
هوش مصنوعی: اگر هر لحظه اجازه و فرمانِ وصال تو نرسد، از شب تا سحر از گریه میسوزم. «پروانه» در اینجا به معنای اجازهنامه است و با «سوختن» نیز ایهامی به پروانهٔ شمع دارد.
هوش مصنوعی: خیالِ تو در دوریات آنقدر از من احوال پرسید و به دیدارم آمد که سرانجام یکباره پیش خیال تو شرمنده ماندم.
هوش مصنوعی: نزدیک بود از غم بمیرم و تو یک بار هم نپرسیدی که ای کسی که از من دور ماندهای، در هجران حالت چگونه است.
هوش مصنوعی: ای سنگدلِ بیدین، هرچند وصالت را بر من حرام کردی، خون ما مانند شیر مادر بر تو حلال باد؛ یعنی کشتن ما را بر تو میبخشیم.
هوش مصنوعی: حالا که به هر حال مرا میکشی، از برابر رویت دورم مکن؛ بگذار جانم در برابر خالِ تو از تن بیرون برود.
هوش مصنوعی: اگر بیم ملولشدن تو نبود، به خدا سوگند قصهٔ صدسالهٔ غمم را میگفتم و باز هم چیزی از آن کم نمیشد.
هوش مصنوعی: تو کسی نیستی که یک لحظه از جانم فراموش شوی، هرچند خسرو هزار سال است که تو را نمیبیند. «خسرو» تخلص شاعر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای آفتاب طفلی در سایهٔ جمالت
شیر و شکر مزیده از چشمهٔ زلالت
هم هر دو کون برقی از آفتاب رویت
هم نه سپهر مرغی در دام زلف و خالت
بر باد داده دل را آوازهٔ فراقت
[...]
ای شمع آسمانی پروانه جمالت
هر دیده ئی و مهری از خاتم مثالت
جمشید کیست، مرغی در آشیان ملکت
خورشید چیست، ماهی برخیمه کمالت
هر شب برسم تحفه، از مجلس کواکب
[...]
غایب نشد زمانی از خاطرم خیالت
در پیش چشم دارم آیینه جمالت
هر بامداد دیدن رویت خجسته باشد
فرخ کسی که گیرد بر خویشتن به فالت
سر بر خط ارادت داریم و دیده بر در
[...]
ای عید روزهداران ابروی چون هلالت
وی شام صبح خیزان زلف سیاه و خالت
خورشید چرخ خوبی عکس فلک نوردت
ناهید برج شادی روی قمر مثالت
پشت فلک شکسته مهر قضا توانت
[...]
در کنج غم نشستم خورسند باخیالت
خوشوقت آن که بیند هر ساعتی جمالت
این بس که سوزیم جان هر دم به داغ هجران
من کیستم که باشم شایسته وصالت
تیغم به فرق راندی وز فرقتم رهاندی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.