داغ است برگ عیش گلستان روزگار
دود دل است سنبل و ریحان روزگار
چون شمع تا تمام نسوزی نمی دهند
خط امان ترا ز شبستان روزگار
نتوان گرفت دامن موج سراب را
زنهار دل مبند به سامان روزگار
در نوشخند برق خطرهاست ،زینهار
بازی مخور ز چهره خندان روزگار
در چشم من ز خانه گورست تنگتر
گر دلگشاست پیش تو ایوان روزگار
رغبت به آب و نان بخیلان نمی شود
دل خوردن است قسمت مهمان روزگار
دندان به دل فشار کز این راه کرده اند
جانهای پاک،رخنه به زندان روزگار
داده است همچو دیده قربانیان نجات
حیرت مرا ز خواب پریشان روزگار
تا برده ایم سربه گریبان، ربوده ایم
گوی سعادت از خم چوگان روزگار
گردید توتیای قلم استخوان ما
صائب ز بار منت احسان روزگار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در نکوهش دنیا و بیاعتباری روزگار است: شادیهایش داغ و دود دل است، سامانش سراب و خندهاش برق خطرناک. شاعر دنیا را تنگتر از گور و میزبانی بخیل میبیند که جز خون دل روزی نمیدهد. راه رهایی را سوختن کامل، صبر، حیرت و سر در گریبان بردن میداند و در پایان از منت سنگین احسان روزگار شکایت میکند.
هوش مصنوعی: برگ و سامان شادی در گلستان این جهان چیزی جز داغ (چون داغ لاله) نیست، و سنبل و ریحان آن هم از دود آه دلسوختگان است. یعنی شادیهای دنیا در اصل رنج و اندوه است.
هوش مصنوعی: مانند شمع، تا یکسره نسوزی و تمام نشوی، از شبستان روزگار اماننامه به تو نمیدهند. رهایی از دنیا تنها با فنای کامل به دست میآید.
هوش مصنوعی: همانطور که نمیتوان دامن موج سراب را گرفت، سامان و دارایی روزگار نیز ناپایدار و فریبنده است؛ پس هرگز به آن دل مبند.
هوش مصنوعی: در خندهٔ شیرین برق خطرهای فراوان نهفته است؛ پس مبادا فریب چهرهٔ خندان روزگار را بخوری.
هوش مصنوعی: اگر کاخ روزگار در نظر تو گشاده و دلانگیز است، در چشم من از خانهٔ گور هم تنگتر است.
هوش مصنوعی: به آب و نان بخیلان رغبتی نیست؛ روزی مهمانِ روزگار جز خون دل خوردن و غصه نیست. روزگار میزبانی بخیل است.
هوش مصنوعی: دندان بر دل بفشار و صبر و خویشتنداری کن، زیرا جانهای پاک از همین راه شکیبایی و رنج کشیدن در زندان روزگار رخنه کرده و از آن رهیدهاند.
هوش مصنوعی: همانگونه که چشم قربانیها باز و خیره میماند و خواب ندارد، حیرت نیز مرا از خواب پریشان روزگار رهایی داده است؛ یعنی حیرت مرا از غفلت دنیا بیدار نگه داشته است.
هوش مصنوعی: از وقتی سر در گریبان فرو برده و به خود و تأمل درونی روی آوردهایم، گوی خوشبختی را از خم چوگان روزگار ربودهایم. سربهگریبانی همان شکل خم چوگان است که گوی را میرباید.
هوش مصنوعی: صائب، از سنگینی بار منتی که روزگار برای احسانهای اندکش بر ما نهاد، استخوانمان خرد شد و چون سرمهای برای قلم گشت؛ یعنی منت روزگار ما را فرسوده کرد و شکایتش را مینویسیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای در مصاف رستم دستان روزگار
با باس تو هدر شده دستان روزگار
مقهور دستبرد تو اجرام آسمان
مجبور پای بند تو ارکان روزگار
پیش براق و هم تو هنگام کر و فر
[...]
ای در هنر مقدم اعیان روزگار
در نظم و نثر اخطل وحسان روزگار
آسان بر نفاذ تو دشوار اختران
پیدا بر ضمیر تو پنهان روزگار
نامانده چو تو اختر در برج شاعری
[...]
ای همچ جان خلاصه ارکان روزگار
سر دفتر و سر آمد دوران روزگار
زین عمر سست پای چو پیمان روزگار
وین حادثات سخت چو زندان روزگار
اندیشه میکنم، نه همانا توان ربود
گوی مراد در خم چوگان روزگار
یک رنگی از نهاد زمانه طمع مدار
[...]
ای باد صبحدم گذری کن ز راه لطف
بر خاک آستانه سحبان روزگار
آن افصح زمانه که نفس نفیس اوست
سر دفتر اماثل و اعیان روزگار
حاجی شاعر آنکه بصد قرن گوهری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.