هر که رنگ شکسته ای دارد
دل در خون نشسته ای دارد
حرف عشق از کسی درست آید
که زبان شکسته ای دارد
در سرایی است فرش نور حضور
که چراغ نشسته ای دارد
حاجت خود به چرخ سفله مبر
که دل زنگ بسته ای دارد
چون سپند آن که سوزش از خودنیست
ناله جسته جسته ای دارد
گر کمان پاشکسته است چون تیر
قاصد پی خجسته ای دارد
همچو ابرو دلش دونیم بود
هر که چون چشم خسته ای دارد
روی او را چه نسبت است به ماه
ماه روی نشسته ای دارد
هر که افتاده ست پسته دهان
دل زنگار بسته ای دارد
می کند صید آن رمیده غزال
هر که دام گسسته ای دارد
برکهنسال شعر تازه مخوان
که دل پینه بسته دارد
هیچ اگر در بساط صائب نیست
دل از قیدرسته ای دارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از تکبیتهای مستقل است که هر یک نشانهای از حالی درونی را باز مینماید: رنگ شکسته از دل خونین، زبان شکسته از عشق راستین، و نالهٔ بریده از سوز عاریتی. شاعر از بردن حاجت به آسمان سفله برحذر میدارد، روی یار را برتر از ماهِ لکهدار میشمارد و میگوید معشوق گریزان را کسی صید میکند که دام و تدبیر را رها کرده است. در پایان، صائب تهیدستی خود را با داشتن دلی آزاد از قید جبرانشده میداند.
هوش مصنوعی: هر کس رنگپریده و زردروی است، نشان آن است که دلش غرق در خون و اندوه است.
هوش مصنوعی: سخن عشق از کسی درست و باورپذیر برمیآید که زبانش شکسته و لکنتدار و فروتن باشد، نه از زبانآور و پرمدعا.
هوش مصنوعی: نور حضور و آرامش دل در خانهای گسترده است که چراغش آرام و بیلرزش میسوزد؛ یعنی دلِ آرام و بیاضطراب از حضور بهرهمند است.
هوش مصنوعی: نیاز خود را پیش آسمان پست و فرومایه نبر، زیرا دلش زنگار گرفته و سخت و تاریک است و رحم ندارد.
هوش مصنوعی: کسی که مانند اسپند سوزشش از خودش نیست و از آتش دیگری میسوزد، نالهاش بریدهبریده و گاهگاه است؛ یعنی درد عاریتی نالهای پیوسته ندارد.
هوش مصنوعی: اگر کمان خودش پا ندارد و از جا حرکت نمیکند، در عوض پیکی خوشقدم و تیزرو مانند تیر دارد؛ یعنی ناتوان از رفتن هم میتواند پیامش را برساند.
هوش مصنوعی: هر کس مانند چشم یار خسته و بیمارحال باشد، دلش مانند ابرو دو نیم و پاره است.
هوش مصنوعی: چهرهٔ یار را با ماه چه نسبتی است؟ ماه روی ناشسته و لکهدار دارد و در برابر پاکی و روشنی روی یار هیچ است.
هوش مصنوعی: هر کس گرفتار معشوق پستهدهان شده، دلش از غم چون پوست سبز پسته زنگار گرفته است.
هوش مصنوعی: آن آهوی رمیده (معشوق گریزان) را کسی شکار میکند که دامش گسسته است؛ یعنی کسی که از قصد و تدبیر و تعلق رها شده به وصال میرسد.
هوش مصنوعی: شعر تازه را برای پیر کهنسال نخوان، زیرا دلش پینه بسته و سخت شده و ذوق دریافت سخن نو را ندارد.
هوش مصنوعی: اگر صائب هیچ مال و دارایی ندارد، در عوض دلی رسته از هر قید و بند دارد که بزرگترین سرمایه است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زیرک آنست کوش بردارد
شادی آنست کوش نگذارد
کف دست ار بدو فرود آرد
توز را برکمان بنگذارد
اندرونی که درد او دارد
هرگز او را زیاد نگذارد
مرد باید که در جهان خود را
همچو شطرنج باز پندارد
هر چه بیند از آن خصم برد
و آنچه دارد نگاه میدارد
ز ابلهی گوش سوی او دارد
گفته اش جمله راست پندارد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.