چو مهر عشق سلیمان به هر دو کون تو داری
مکش تو دامن خود را که شرط نیست بیاری
نه بند گردد بندی نه دل پذیرد پندی
چو تنگ شکرقندی توام درون کناری
طراوت سمنی تو چه رونق چمنی تو
مگر تو عین منی تو مگر تو آینه واری
چه نور پنج و ششی تو که آفت حبشی تو
چو خوان عشق کشی تو ز سنگ آب برآری
چه کیمیای زری تو چه رونق قمری تو
چو دل ز سینه بری تو هزار سینه بیاری
ز خلق جمله گسستم که عشق دوست بسستم
چو در فنا بنشستم مرا چه کار به زاری
بسوخت عشق تو خرمن نه جان بماند نه این تن
جوی نیابی تو از من اگر هزار فشاری
برون ز دور زمانی مثال گوهر کانی
نشستهایم چو جانی اگر کشی و بداری
ز جام شربت شافی شدم به عشق تو لافی
بیامدم زر صافی اگر تو کوره ناری
کف از بهشت بشوید چو باغ عشق تو گوید
کز او جواهر روید اگر چه سنگ بکاری
دلی که عشق نوازد در این جهان بنسازد
ازانک مینگذارد که یک زمانش بخاری
تو شمس خسرو تبریز شراب باقی برریز
براق عشق بکن تیز که بس لطیف سواری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا معشوق را که صاحب مُهر سلیمانیِ عشق در دو جهان است میستاید و از او میخواهد دامن از عاشق نکشد. سپس او را نور، کیمیا و آینهٔ خود مینامد و از فنای خویش در عشق میگوید: از خلق بریده، از هستی چیزی برایش نمانده و چون زر ناب آمادهٔ کورهٔ آزمون است. باغ عشق را برتر از بهشت میداند و در پایان از شمس تبریزی میخواهد شراب جاودان بریزد و براق عشق را تیزتر براند.
هوش مصنوعی: ای معشوق، چون تو مُهر و انگشتری سلیمانیِ عشق را در هر دو جهان در دست داری، دامن خود را از ما کنار مکش؛ کنارهگیری شرط یاری و دوستی نیست.
هوش مصنوعی: در عشق تو نه گرفتار، بند را میپذیرد و آرام میگیرد، نه دل پند و اندرزی میپذیرد؛ زیرا تو چون بستهٔ تنگِ نیشکر و قند در آغوش منی و شیرینیات هر بند و پندی را بیاثر میکند.
هوش مصنوعی: تو تازگی گل یاسمن و شکوه و جلوهٔ باغ هستی؛ گویی تو عین خود منی، یا مانند آینهای هستی که من خود را در تو میبینم.
هوش مصنوعی: تو نوری هستی که پنج حس و شش جهت را روشن میکنی و بلای تاریکیِ سیاه (شب) هستی؛ وقتی سفرهٔ عشق را میگسترانی، مانند موسی از سنگ آب بیرون میآوری.
هوش مصنوعی: تو کیمیایی هستی که مس را زر میکند و درخشش ماه از توست؛ اگر دلی را از سینه بربایی، در عوض هزار سینه و دل تازه میبخشی.
هوش مصنوعی: از همهٔ مردم بریدم، چون عشق دوست مرا بس است؛ اکنون که در مقام فنا نشستهام، دیگر با ناله و زاری کاری ندارم.
هوش مصنوعی: عشق تو خرمن هستیام را سوزاند و نه جانی ماند و نه تنی؛ اگر هزار بار مرا بفشاری، حتی یک دانهٔ جو از من به دست نمیآوری.
هوش مصنوعی: ما بیرون از گردش زمان، مانند گوهری در دل کان، چون جان آرام نشستهایم؛ خواه ما را بکشی و خواه نگه داری، تسلیم توییم.
هوش مصنوعی: از جام نوشیدنی شفابخش تو، دعویدار و لافزنِ عشق تو شدم؛ من چون زر ناب آمدهام، اگر تو کورهٔ آتش باشی و مرا بیازمایی باکی ندارم.
هوش مصنوعی: وقتی باغ عشق تو میگوید که در آن اگر سنگ هم بکاری گوهر میروید، بهشت از خود دست میشوید و در برابرش ناچیز میشود.
هوش مصنوعی: دلی که عشق آن را نوازش کند با این جهان سازگاری نمیکند، زیرا عشق حتی یک لحظه فراغت به او نمیدهد که سرش را بخاراند.
هوش مصنوعی: ای شمس، شاه تبریز، شراب جاودان را بریز و براق عشق را تیزتر بران، که تو سوارکاری بسیار لطیف و چیرهدستی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چه دلبری چه عیاری چه صورتی چه نگاری
به گاه خلوت جفتی به گاه عشرت یاری
به غمزه عقل گدازی به چنگ چنگ نوازی
به وعده روبه بازی به عشق شیر شکاری
چو بوی خواهم رنگی چو صلح جویم جنگی
[...]
به چهره صورت چینی، به زلف مشک تتاری
زغصه مشک بسوزد چو چین به زلف درآری
دلم به خشم سپردی، مکن که نیک نباشد
دلی که هندوی توست ار به دست ترک سپاری
مده چو خاک به بادم اگرچه هست تن من
[...]
اگر مرا تو ندانی بپرس از شب تاری
شبست محرم عاشق گواه ناله و زاری
چه جای شب که هزاران نشانه دارد عاشق
کمینه اشک و رخ زرد و لاغری و نزاری
چو ابر ساعت گریه چو کوه وقت تحمل
[...]
اگر محاسبه روز حشر در نظر آری
در این دو روزه حیات اینقدر به خود نسپاری
به کیش من که حرام است غیر فکر تو کاری
نظر حلال نباشد به ماسوای تو باری
دل اختلاط ترا برگزیده از همه عالم
که دیده در همه عالم ندیده چون تو نگاری
به طرف عارضت آن زلفکان تافته مانا
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.