آنچه در سینه نهان میداری
درنیابند تو میپنداری؟!
خفته پنداشتهای دلها را
که خدایت دهدا بیداری
هر درخت آنچه که دارد در دل
آن بدیدهست گلی یا خاری
ای چو خفاش نهان گشته ز روز
تا ندانند که تو بیماری
به خدا از همگان فاش تری
گرچه در پیشگه اسراری
پیش خورشید همان خفاشی
گرچه ز اندیشه چو بوتیماری
چنگ اگرچه که ننالد دانند
کو چه شکل است به وقت زاری
ور بنالد ز غمی هم دانند
کو ندارد صفت هشیاری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل کسی را خطاب میکند که گمان دارد راز دلش از دیگران پنهان میماند و اهل دل را غافل میپندارد. با مثال درخت که درونش به صورت گل یا خار آشکار میشود و خفاش که از روز میگریزد، نشان میدهد که پنهانکاری بیهوده است و چنین کسی از همه رسواتر است. در پایان با تمثیل چنگ میگوید حال درونی، چه خاموش بماند و چه بنالد، از ظاهر آدمی پیداست.
هوش مصنوعی: گمان میکنی آنچه را در دل پنهان کردهای دیگران نمیفهمند؟ چنین نیست و اهل دل از درون تو آگاهاند.
هوش مصنوعی: تو دلهای بیدار را خفته و بیخبر پنداشتهای. خدا تو را از این غفلت بیدار کند.
هوش مصنوعی: هر درختی آنچه در درون دارد سرانجام به صورت گل یا خار آشکار میشود. درون آدمی هم همینگونه پیدا میشود.
هوش مصنوعی: ای کسی که مانند خفاش از روشنایی روز پنهان شدهای تا کسی نفهمد بیماری.
هوش مصنوعی: به خدا سوگند که تو از همه آشکارتری، هرچند خود را در صدر رازداران و اهل اسرار مینشانی.
هوش مصنوعی: هرچند در اندیشهورزی و غمخوردن مانند بوتیمار در خود فرو رفتهای، در برابر خورشید حقیقت همان خفاشی هستی که تاب روشنایی ندارد.
هوش مصنوعی: چنگ اگر هم صدایی ندهد، از شکل خمیدهاش میدانند که هنگام نالیدن چه حالی دارد. حال درونی از صورت ظاهر هم پیداست.
هوش مصنوعی: و اگر چنگ از غم بنالد، باز میفهمند که از خود بیخود است و هشیار نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
اندر این عهد که قحط کرمست
بنه از نام نکو انباری
صیت احسان ببهائی اندک
میفروشند بخر بسیاری
ای که در شیوۀ گوهر باری
ابر خواهد ز بنانت یاری
در قفس کرد سر خامۀ تو
طوطیانرا بشکر گفتاری
این چه خلقست بدین زیبایی؟
[...]
دست اگر در دهان شیر کنی
وز پی قوت لقمه برداری
نزد ابن یمین ستوده ترست
زانکه حاجت بسفلگان آری
هر «الف » جان عدو را خاری
بلکه در چشم دلش مسماری
بینم ای ترک عجب خونخواری
خود بگو بار منی یا یاری
دلم ازدست توخون شد به برم
بسکه بد عهد وجفا کرداری
مشک نارند زتاتار به فارس
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.