رخها بنگر تو زعفرانی
کز درد همیدهد نشانی
شهری بنگر ز درد رنجور
چون باغ به موسم خزانی
این درد ز غصه فراق است
از هیبت حکم آسمانی
بیم است فلک سیاه گردد
از آتش و ناله نهانی
دوزخ بنگر که سر برآورد
ناگه ز میان شادمانی
برخاست غریو جان ز هر سو
هان ای کس بیکسان تو دانی
فرمود که این فراق فانی است
افغان ز فراق جاودانی
یا رب چه شود اگر تو ما را
از هر دو فراق وارهانی
این گفته و بسته شد دهانم
باقی تو بگو اگر توانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سوگگونه حال شهری را وصف میکند که از درد جدایی و حکمی آسمانی، زردروی و خزانزده شده و شادیاش ناگهان به دوزخ اندوه بدل گشته است. مردم به درگاه پناه بیکسان فریاد میبرند و پاسخ میشنوند که این جدایی گذراست و باید از جدایی جاودان از حق نالید. شاعر در پایان دعا میکند که از هر دو جدایی رهایی یابند و سپس خاموش میشود.
هوش مصنوعی: چهرههای زرد مانند زعفران را ببین که از دردی درونی خبر میدهند.
هوش مصنوعی: شهری را ببین که از این درد بیمار و افسرده شده است، مانند باغی در فصل پاییز که برگهایش زرد و ریخته است.
هوش مصنوعی: این درد از اندوه جدایی است و از هیبت فرمانی که از آسمان رسیده و چارهای در برابرش نیست؛ ظاهراً اشاره به مرگ یا رفتن عزیزی است.
هوش مصنوعی: بیم آن میرود که از آتش و نالههای پنهان مردم، آسمان سیاه و تیره شود.
هوش مصنوعی: ببین که چگونه ناگهان در میان شادی، دوزخی از رنج و سوز سر برآورد و شادی به عزا بدل شد.
هوش مصنوعی: از هر سو فریاد جانها برخاست که ای پناه بیپناهان، تو خود از این حال آگاهی و چاره در دست توست.
هوش مصنوعی: خداوند یا آن پناه پاسخ داد که این جدایی گذرا و فانی است؛ فریاد و افسوس را باید برای جدایی همیشگی از حق نگه داشت.
هوش مصنوعی: شاعر دعا میکند: خدایا چه میشود اگر ما را هم از این جدایی گذرا و هم از جدایی جاودان رها کنی.
هوش مصنوعی: این را گفتم و دهانم بسته شد و دیگر توان سخن ندارم؛ باقی را تو بگو اگر میتوانی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
آن جنگی مرد شایگانی
معروف شده به پاسبانی
در گردنش از عقیق تعویذ
بر سرش کلاه ارغوانی
بر روی نکوش چشم رنگین
[...]
ای چشم و چراغ آن جهانی
وی شاهد و شمع آسمانی
خط نو نبشته گرد عارض
منشور جمال جاودانی
بی دیده ز لطف تو بخواند
[...]
عشقست نشان بی نشانی
از خود چو برون شوی بدانی
ای غایت عیش این جهانی
ای اصل نشاط و شادمانی
گر روح بود لطیف روحی
ور جان باشد عزیز جانی
گفتی که چگونهای تو بیما
[...]
تا بشنیدم که ناتوانی
دلتنگ شدم چنانکه دانی
گفتم شخصی بدان لطیفی
افسوس بود به ناتوانی
افتاد ز هاتفی به گوشم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.