ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست
غبار خاطر ارباب فقر اکسیرست
به غیر آه نداریم در جگر چیزی
متاع خانه ما چون کمان همین تیرست
به احتیاط قدم در طریق عشق گذار
که داغ لاله این دشت، دیده شیرست
مجو نشاط جوانی ز چرخ کم فرصت
که صبح تا نفسی راست می کند، پیرست
طریق صدق کی قطع می تواند کرد
که همچو صبح جهانتاب با دو شمشیرست
به درد خویش نسازیم، با دوا چه کنیم
کدام خواب پریشان بتر ز تعبیرست؟
شریک دولت خود را نمی توانم دید
به چشم غیرت من مرغ نامه بر، تیرست
مرا به بند چه حاجت، که داغهای جنون
چو داد دست به هم، حلقه های زنجیرست
مدار دست ز دامان جستجو صائب
که روی کعبه نهان زیر زلف شبگیرست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل صائب از بینیازیِ درویشانه میگوید: سرمایهٔ او تنها آه و داغ است و غمِ فقر را از زر برتر میداند. او از خطرهای پنهانِ راهِ عشق، کوتاهیِ جوانی و سختیِ راهِ صدق سخن میگوید. بیتهای بعد غیرتِ عاشقانه و جنون را نشان میدهند. در پایان خود را به پیگیریِ جستوجو فرامیخواند، زیرا مقصود در پسِ تاریکی پنهان است.
هوش مصنوعی: چشمِ بینیازِ ما از سیم و زر سیر است. غبار و اندوهی که بر دلِ درویشان مینشیند، خود مانند کیمیاست و از هر طلایی گرانبهاتر است.
هوش مصنوعی: در سینه و جگرِ ما چیزی جز آه نیست. همانگونه که کمان جز تیر چیزی در خانه ندارد، تمامِ دارایی خانهٔ ما هم همین آهِ تیرمانند است.
هوش مصنوعی: در راهِ عشق با احتیاط گام بردار. داغِ سیاهِ لالههای این دشت در حقیقت چشمِ شیری است که در کمین نشسته است؛ یعنی زیباییهای این راه خطرناکاند.
هوش مصنوعی: از روزگارِ کمفرصت انتظارِ شادیِ جوانی نداشته باش. صبح هنوز نفسی نکشیده، پیر و سپری میشود؛ جوانی هم همینقدر زودگذر است.
هوش مصنوعی: راهِ راستی و صدق را تنها کسی میتواند بپیماید که مانند صبحِ جهانافروز با دو شمشیرِ نور به جنگِ تاریکی برود؛ یعنی این راه دلیری و روشنیِ تمام میخواهد.
هوش مصنوعی: ما با دردِ خود سازگاری نمیکنیم، پس با دارو چه کنیم؟ همانگونه که تعبیرِ خوابِ آشفته از خودِ خواب بدتر است، درمان هم از درد سختتر است.
هوش مصنوعی: تحملِ دیدنِ هیچ شریکی را در بختِ خود ندارم. از غیرت، حتی کبوترِ نامهبر هم در چشمم مانند تیر است و آزارم میدهد.
هوش مصنوعی: برای دربند کردنِ من نیازی به زنجیر نیست. داغهای جنون که بر تنم نشسته، وقتی به هم بپیوندند، خود حلقههای زنجیر میشوند.
هوش مصنوعی: صائب، دست از دامنِ جستوجو برندار. چهرهٔ کعبه زیرِ پوششی سیاه مانند زلفِ شب پنهان است و تنها شبروانِ پیگیر به آن میرسند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کتابه ای ز مسیحا بر این کهن دیرست
که نا امید نباشی که عاقبت خیرست
همیشه کارم در کار خیر تأخیرست
که توبه مانده درست و بهار کشمیرست
درین چمن نرود عهد خوشدلی بشتاب
ز موج سبزه بپای نشاط زنجیرست
نقیض گیری افلاک را چه می دانی
[...]
به دل چو کوه، گران گر چه این کهن دیرست
غنیمت است که سیلاب ما سبکسیرست
دلی که بال و پر همتش نریخته است
اگر چه در ته خاک است، آسمان سیرست
مرا به میکده عزم شکست توبه رساند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.