سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما
چون خزان در برگریزان است گلریزان ما
ما چو گل سر را به گلچین بی تأمل می دهیم
دست خالی برنگردد دشمن از میدان ما
ما به همت سرخ رویی را به دست آورده ایم
خشک از دریا برآید پنجه مرجان ما
غنچه دلگیر ما را باغ ها در پرده هست
می کند یوسف تلاش گوشه زندان ما
هستی جاوید ما در نیستی پوشیده است
در سواد فقر باشد چشمه حیوان ما
ما و صبح از یک گریبان سر برون آورده ایم
تازه رو دارد جهان را چهره خندان ما
گوهر شهوار، گردد مهره گل در صدف
گر بشوید بحر از گرد گنه دامان ما
ما چنین گر واله رخسار او خواهیم شد
بستگی در خواب بیند دیده حیران ما
گرچه طوفان از جگرداری است بر دریا سوار
دست و پا گم می کند در بحر بی پایان ما
در ریاض جان ز آه سرد ما خون می چکد
بی طراوت از سفال جسم شد ریحان ما
جسم خاکی جان ما را پخته نتوانست کرد
خامتر شد زین تنور سرد صائب نان ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از همت، بخشندگی و بزرگی روح «ما» سخن میگوید: سر بخشیدن مانند گل، آبروی بهدستآمده با همت، و جاودانگی پنهان در فقر و نیستی. در ادامه از گشادگی دل، حیرت در برابر روی معشوق و دریای بیکران وجود خود میگوید. در پایان لحن به اندوه میگراید و شاعر میگوید تن خاکی همچون تنوری سرد نتوانسته جان را پخته کند و آن را خامتر کرده است.
هوش مصنوعی: بخشش دست ما مایهٔ سربلندی و آبروی ماست؛ مانند خزان که در برگریزان، گلافشانی میکند، ما نیز در هنگام تهیدستی و ریزش، بخشش و گلافشانی داریم.
هوش مصنوعی: ما مانند گل بیدرنگ سر خود را به گلچین میسپاریم؛ از میدان ما حتی دشمن هم دست خالی بازنمیگردد.
هوش مصنوعی: ما سرخرویی و آبرو را با همت خود به دست آوردهایم؛ همچون مرجان که از دریا بیرون میآید و خشک است، دست ما با آنکه در دریا بوده، به چیزی آلوده نشده و از آن طمعی برنگرفته است.
هوش مصنوعی: غنچهٔ دلتنگ ما در درون خود باغها پنهان دارد؛ زندان ما چنان ارزشمند است که یوسف برای رسیدن به گوشهای از آن تلاش میکند.
هوش مصنوعی: هستی جاودانهٔ ما در نیستی و فنا پنهان است؛ چشمهٔ آب حیات ما در سیاهی و تاریکی فقر قرار دارد، چنانکه آب حیات در ظلمات است.
هوش مصنوعی: ما و صبح از یک گریبان سر برآوردهایم؛ چهرهٔ خندان ما جهان را شاداب و تازه نگه میدارد.
هوش مصنوعی: اگر دریا دامن ما را از گرد گناه بشوید، از برکت آن، مهرهٔ گِل در صدف به مروارید شاهوار بدل میشود.
هوش مصنوعی: اگر ما اینگونه شیفته و حیران روی او بمانیم، چشم حیران ما بسته شدن را تنها در خواب خواهد دید و هرگز بسته نخواهد شد.
هوش مصنوعی: هرچند طوفان با دلیری و جگرداری بر دریا سوار است، در دریای بیکران وجود ما دست و پای خود را گم میکند.
هوش مصنوعی: در باغ جان ما از آه سرد ما خون میچکد؛ ریحان جان ما در گلدان سفالین تن، شادابی خود را از دست داده است.
هوش مصنوعی: صائب، تن خاکی نتوانست جان ما را پخته و کامل کند؛ نان ما در این تنور سرد خامتر شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
از پی شمس حق و دین دیده گریان ما
از پی آن آفتابست اشک چون باران ما
کشتی آن نوح کی بینیم هنگام وصال
چونک هستیها نماند از پی طوفان ما
جسم ما پنهان شود در بحر باد اوصاف خویش
[...]
گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما
می زند زان شعله دایم آتشی در جان ما
ای طبیب از ما گذر، درمان درد ما مجوی
تا کند جانان ما از لطف خود درمان ما
یوسف عهد خودی تو، ای صنم با این جمال
[...]
بیگل رویت ندارد، رونقی بستان ما
بی حضورت، هیچ نوری نیست، در ایوان ما
گر بسامان سر کویش رسی ای باد صبح
عرضه داری شرح حال بی سرو سامان ما
در دل ما، خار غم بشکست و در دل غم، بماند
[...]
عاقبت رحمی کند بر درد ما، درمان ما
بندگان خویش را یاد آورد سلطان ما
گر نخواهد بود وصل یار ما اندر بهشت
لاجرم باغ جنان خواهد شدن زندان ما
تو ز وصل خویشتن هرگز نیفتادی جدا
[...]
دردمندم از لب لعلت بده درمان ما
کز رخ چون خور فکندی آتشی در جان ما
در دلم دردیست درمانش نمیدانم ز وصل
خود نمیآید به سر این درد بی درمان ما
خلق گویندم تو را بودی سر و سامان چه شد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.