هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه را
نیست صدر و آستانی خانه آیینه را
راز عشق از دل تراوش می کند بی اختیار
آب این گوهر به طوفان می دهد گنجینه را
نسبت یکرنگی طوطی است باغ دلگشا
نیست از زنگار در خاطر غبار آیینه را
دامن پاک گهر از گرد تهمت فارغ است
ابر اگر بر سینه دریا گذارد سینه را
چشم خونخوار ترا خط کرد با من مهربان
گرچه نتوان دوست کردن دشمن دیرینه را
گوشه چشمی اگر باشد ازان وحشی غزال
سهل باشد نافه کردن خرقه پشمینه را
برنمی دارد فشار قبر دست از دامنت
تا ز روی دل نیفشانی غبار کینه را
بر گرفت از خاک تا آیینه را عکس رخت
آب خضر از دور می بوسد زمین آیینه را
می تواند کرد صائب روی عالم را به خود
هر که چون آیینه سازد پاک، لوح سینه را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بر پایهٔ تصویر آینه، پاکی دل از کینه را میستاید. دل بیکینه با همه یکسان است، از تهمت آلوده نمیشود و همه را به سوی خود میکشد. در میانه، بیتهایی عاشقانه دربارهٔ خط معشوق، نگاه او و آشکار شدن ناخواستهٔ راز عشق آمده است. شاعر در پایان نتیجه میگیرد که هر کس سینه را مانند آینه صاف کند، روی جهان را به سوی خود برمیگرداند.
هوش مصنوعی: دلی که کینه ندارد با خوب و بد یکسان رفتار میکند، همانگونه که در خانهٔ آینه بالای مجلس و درگاهی وجود ندارد و آینه هر کس را که پیش آن بیاید یکسان نشان میدهد.
هوش مصنوعی: راز عشق بیآنکه بخواهی از دل بیرون میتراود. درخشش این گوهر چنان است که گنجینهاش را به طوفان میسپارد و پنهان نمیماند.
هوش مصنوعی: باغ سرسبز برای طوطی همرنگ و خویشاوند است. به همین سبب آینه هم از زنگار سبز دلگیر نمیشود، چون آن را با طوطی همرنگ میبیند.
هوش مصنوعی: دامن پاکنهادان از گرد تهمت آلوده نمیشود، همانگونه که اگر ابر سینه بر سینهٔ دریا بگذارد، گوهر دریا تیره نمیشود.
هوش مصنوعی: خط تازهرُسته بر چهرهات چشم خونریزت را با من مهربان کرد، هرچند معمولاً دشمن قدیمی را نمیتوان دوست کرد.
هوش مصنوعی: اگر آن آهوی رمیده (معشوق) گوشهٔ چشمی به ما بیندازد، آسان میتوان خرقهٔ پشمینه را مانند نافهٔ آهو پر از بوی مشک کرد.
هوش مصنوعی: تا وقتی گرد کینه را از چهرهٔ دل نتکانی، فشار قبر دست از دامنت برنمیدارد. کینه مایهٔ عذاب پس از مرگ است.
هوش مصنوعی: از وقتی بازتاب چهرهٔ تو آینه را از خاک برداشت و ارجمند کرد، آب حیات خضر از دور زمین آینه را میبوسد و در برابرش فروتنی میکند.
هوش مصنوعی: صائب، هر کس لوح سینهاش را مانند آینه پاک و صاف کند، میتواند روی همهٔ عالم را به سوی خود برگرداند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
گر چه از ما واگسستی صحبت دیرینه را
جا مده باری تو در دل دوستان دینه را
خورد عاشق چیست پیکانهای زهرآلود هجر
وصل چون یار تو باشد بازجو لوزینه را
بسکه خوشدل با غمم شبهای درد خویش را
[...]
ای به خاطر صد غبار از رشک تو آیینه را
کرده چاک از دست تو ماه منور سینه را
با تن چون برگ گل پشمینهپوشی کردهای
زان بنوت نافه پوشد خرقه پشمینه را
از میان انبیاء مهر نبوت زان تست
[...]
ساکن گلخن شدم تا صاف کردم سینه را
دادم از خاکستر گلخن صفا آیینه را
پیش رندان حق شناسی در لباسی دیگر است
پر به ما منمای زاهد خرقهٔ پشمینه را
گنج صبری بیش ازین در دل به قدر خویش بود
[...]
آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را
می شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را
گر می روشن کند از مشرق مینا طلوع
صبح شنبه می توان کردن شب آدینه را
می توان در سینه روشن ضمیران روی دید
[...]
دوست می سازد تواضع دشمن دیرینه را
خاکساری میکند جاروب گرد کینه را
نشکنی تا خویش را، از دوست کی یابی نشان؟
هست پیچیدن کلید قفل این گنجینه را
تا بروی ما بگوید حرف مردن مو به مو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.