صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه را
می کند دربسته آهی خانه آیینه را
درد و داغ عشق را در دل نهفتن مشکل است
این سپند شوخ، مجمر می کند گنجینه را
عمر باقی مانده را نتوان به غفلت صرف کرد
ساقیا پیش آر آن ته شیشه دوشینه را
زنگ از آیینه تاریک صیقل می برد
مگذران بی باده روشن شب آدینه را
هیچ سیل خانه پردازی چو گرد کینه نیست
در درون خانه باشد خصم، صاحب کینه را
گل ز شبنم در دل شبها نمی باشد جدا
خودپرستان در بغل گیرند شب آیینه را
از نمد، آیینه صائب در حصار آهن است
صوفیان دانند قدر خرقه پشمینه را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با تصویر پیوستهٔ آیینه از سنگدل میخواهد سینهاش را با دردمندان صاف کند و هشدار میدهد که کینه پیش از همه صاحب خود را ویران میکند. در میانهٔ غزل دشواری پنهانکردن درد عشق و ضرورت بهرهگرفتن از باقی عمر با شراب روشن، که زنگار دل را میزداید، مطرح میشود. در پایان، خودپرستی به در آغوش گرفتن آیینه تشبیه شده و خرقهٔ پشمینهٔ صوفیان به نمدی مانند شده است که آیینهٔ دل را محفوظ نگه میدارد.
هوش مصنوعی: ای سنگدل، سینهات را با دردمندان صاف و بیکینه کن، زیرا یک آه دردمند همانگونه که نفس آیینه را تیره میکند، میتواند دل آیینهمانند تو را تیره و بسته کند.
هوش مصنوعی: پنهان نگه داشتن درد و داغ عشق در دل دشوار است؛ این درد مانند اسپند بیقرار است که روی آتش میجهد و گنجینهٔ دل را به آتشدان بدل میکند و خود را آشکار میسازد.
هوش مصنوعی: باقیماندهٔ عمر را نباید در غفلت گذراند؛ ای ساقی، آن تهماندهٔ شیشهٔ شراب دیشب را پیش بیاور.
هوش مصنوعی: همانطور که صیقل زنگار را از آیینهٔ تیره میزداید، شراب روشن هم تیرگی دل را میبرد؛ پس شب جمعه را بیشراب روشن سپری مکن.
هوش مصنوعی: هیچ سیلی به اندازهٔ گرد کینه خانه را ویران و خالی نمیکند؛ کینهور دشمنش را درون خانهٔ خود دارد و کینه پیش از هر کس خود او را نابود میکند.
هوش مصنوعی: گل در دل شبها از شبنم جدا نمیشود؛ خودپرستان نیز چنیناند و شب هنگام هم آیینه را در آغوش میگیرند و از تماشای خود دست برنمیدارند.
آینه صائب از بودن در نمد شفاف ماندهاست؛ تنها صوفیان قدر خرقه پشمین را میدانند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
گر چه از ما واگسستی صحبت دیرینه را
جا مده باری تو در دل دوستان دینه را
خورد عاشق چیست پیکانهای زهرآلود هجر
وصل چون یار تو باشد بازجو لوزینه را
بسکه خوشدل با غمم شبهای درد خویش را
[...]
ای به خاطر صد غبار از رشک تو آیینه را
کرده چاک از دست تو ماه منور سینه را
با تن چون برگ گل پشمینهپوشی کردهای
زان بنوت نافه پوشد خرقه پشمینه را
از میان انبیاء مهر نبوت زان تست
[...]
ساکن گلخن شدم تا صاف کردم سینه را
دادم از خاکستر گلخن صفا آیینه را
پیش رندان حق شناسی در لباسی دیگر است
پر به ما منمای زاهد خرقهٔ پشمینه را
گنج صبری بیش ازین در دل به قدر خویش بود
[...]
آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را
می شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را
گر می روشن کند از مشرق مینا طلوع
صبح شنبه می توان کردن شب آدینه را
می توان در سینه روشن ضمیران روی دید
[...]
دوست می سازد تواضع دشمن دیرینه را
خاکساری میکند جاروب گرد کینه را
نشکنی تا خویش را، از دوست کی یابی نشان؟
هست پیچیدن کلید قفل این گنجینه را
تا بروی ما بگوید حرف مردن مو به مو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.