چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا
می دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا
گردش چشمی که من دیدم ازان وحشی غزال
در فلاخن می گذارد خواب سنگین مرا
پای گل را می گرفت از اشک خجلت در نگار
باغبان می دید اگر دست نگارین مرا
می شدی زنار خونین جوی شیرش بر کمر
بیستون گر می کشیدی ناز شیرین مرا
بعد مردن نیست حیرت گر ز سر گیرم حیات
گر کنند از خشت خم احباب بالین مرا
گرچه خون را مشک میسازم، سپهر تنگ چشم
خون به منت می دهد آهوی مشکین مرا
کرد تحسین رسایی های فهم خویشتن
آن که تحسین کرد صائب فکر رنگین مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از چشم شوخ یار میگوید که آرام و خواب و وقار را از او میرباید، و ناز معشوق خود را از ناز شیرین بر بیستون سختتر میشمارد. سپس از دلبستگی به شراب تا آنجا که خشت خم را مایهٔ زنده شدن پس از مرگ میداند، و از بخل فلک که حتی خونِ مایهٔ سخن مشکین او را با منت میدهد سخن میگوید. در پایان، ستایش شعر رنگین خود را نشانهٔ فهم بلند ستاینده میداند.
هوش مصنوعی: چشم شوخ و بازیگوش یار آرامش و قرار مرا میبرد و وقار و متانتم را که چون کوه استوار است، آواره و سرگردانِ بیابان میکند.
هوش مصنوعی: گردش چشمی که از آن یارِ چون آهوی وحشی دیدم، خواب سنگینم را مانند سنگی در فلاخن میگذارد و به دور پرتاب میکند؛ یعنی خواب را از چشمم میرباید.
هوش مصنوعی: اگر باغبان دست حنابسته و رنگین مرا میدید، گل از شرم چنان اشک میریخت که پایش در آن اشک رنگین چون در حنا گرفتار میشد؛ یعنی رنگینیِ دست من گل را شرمنده میکرد.
هوش مصنوعی: اگر کوه بیستون ناز معشوقِ شیرینِ مرا تحمل میکرد، جوی شیری که بر کمرش روان است به زناری خونین بدل میشد؛ یعنی ناز یار من از ناز شیرینِ فرهاد بسیار سختتر است.
هوش مصنوعی: اگر دوستان پس از مرگم بالینم را از خشتِ سرِ خم شراب بسازند، شگفت نیست که دوباره زنده شوم؛ چون شراب مایهٔ زندگی من است.
هوش مصنوعی: با آنکه من مانند آهوی مشک، خون را به مشک خوشبو بدل میکنم (از خون دل سخن خوش میسازم)، فلکِ بخیل همان خون را نیز با منت به آهوی مشکین من میدهد.
هوش مصنوعی: صائب میگوید هر کس اندیشهٔ رنگین و پرمضمون مرا ستود، در واقع رسایی و بلندی فهم خودش را ستوده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا
ترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا
داغ دارد شعله سرگرمیم خورشید را
می شود روشن چراغ کشته بر بالین مرا
شد دو بالا حرص دنیای من از قد دوتا
[...]
وقت مردن پا نهاد آن شمع بالین مرا
تا بخربندی ستاند جان غمگین مرا
دوش بوسیدم لب شکرفشانش را به خواب
کاش پنداری نبود این خواب شیرین مرا
خون آهوی حرم را در حرم خواهند ریخت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.