چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا
خوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا
تیغ بر فرقم زنند و گوهر از دستم برند
چون صدف شد دشمن جان گوهر رخشان مرا
دل چو رو گرداند، بر گرداندن او مشکل است
روی دل تا برنگردیده است، بر گردان مرا
ذوق همچشمی ندارد شهرتم با آفتاب
گرد عالم از چه دارد چرخ سرگردان مرا؟
هر که بر من پرده پوشد خویش را رسوا کند
من نه آن شمعم که بتوان داشتن پنهان مرا
نیستم پیراهن یوسف، چرا هر جا روم
خون تهمت می چکد از گوشه دامان مرا؟
نیست صائب در خرابات مغان دریا دلی
تا به یک ساغر کند شرمنده احسان مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با تکیه بر داستان یوسف از آزار نزدیکان و همنشینان گله میکند و میگوید هنر و گوهر وجودش، مانند مروارید برای صدف، مایهٔ آزار او شده است. او از تهمتهایی که بیگناه بر او میبندند و از سرگردانیاش در جهان مینالد و تأکید میکند که نور وجودش مانند شمع پنهانشدنی نیست. در پایان از نبودن بخشندهای دریادل حتی در میخانه شکایت میکند.
هوش مصنوعی: از سیلی برادران (یاران و همنشینان) چهرهام کبود و نیلوفری شد؛ با طعنه میگوید که سرانجام از گلستان اندوهها گل خوبی برایم شکفت. اشاره به آزار یوسف از سوی برادرانش دارد.
هوش مصنوعی: بر سرم شمشیر میزنند و گوهرم را از دستم میربایند. مانند صدف که به خاطر مروارید شکسته میشود، گوهر درخشانِ من (هنر و کمالم) دشمن جانم شده است.
هوش مصنوعی: وقتی دل روی برگرداند، بازگرداندنش دشوار است؛ پس تا دلم هنوز از تو روی نگردانده، مرا به سوی خود بازگردان.
هوش مصنوعی: شهرت من آرزوی همچشمی و رقابت با خورشید را ندارد؛ پس چرا آسمان مرا مانند خورشید گرد جهان سرگردان میکند؟
هوش مصنوعی: هر کس بخواهد بر من پرده بکشد و مرا پنهان کند، خود را رسوا میکند؛ من شمعی نیستم که بتوان پنهانم داشت، چون شمع پرده را میسوزاند و آشکار میشود.
هوش مصنوعی: من پیراهن یوسف نیستم، پس چرا هر جا میروم از گوشهٔ دامنم خونِ تهمت میچکد؟ اشاره به پیراهن خونآلود یوسف که برادران به دروغ نزد یعقوب آوردند.
هوش مصنوعی: صائب، در میخانهٔ مغان هیچ بخشندهٔ دریادلی نیست که با یک جام باده مرا شرمندهٔ احسان خود کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
گر ندادی آرزوی وصل جانان ،جان مرا
زندگی نگذاشتی بی او غم هجران مرا
سرو من آغشته در اشک جگر خون من است
فارغم گر باغبان نگذاشت در بستان مرا
نیست فرقی در میان شخص من با سایه ام
[...]
ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرا
من کیم کز چون تویی بویی رسد جان مرا
جان و دل پر درد دارم هم تو در من مینگر
چون تو پیدا کردهای این راز پنهان مرا
ز آرزوی روی تو در خون گرفتم روی از آنک
[...]
مدتی گردون ز غیرت داشت سرگردان مرا
زانک در دانش مزید یافت بر اقران مرا
منت ایزد را که باز از ظلمت حرمان چو خضر
رهنما شد بخت سوی چشمه حیوان مرا
بودم اندر تیه حیرت مدتی همچون کلیم
[...]
ای سکندر دولتی کاوصاف لطفت دم به دم
میگشاید از زبان، صد چشمه حیوان مرا
تا قضا بستان سرای دولتت را ساخت، ساخت
بلبل دستان سرای آن سرا بستان مرا
در زمانت ابر میگوید به آواز بلند
[...]
هست در دیر آفتی هر دم به قصد جان مرا
زنده بردن از سر کوی مغان نتوان مرا
خانه دل بود آبادان ز تقوی وه که ساخت
عشوه های ساقی و سیل قدح ویران مرا
پرده زهدم چه سان پوشد که از آشوب می
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.