گفتم دوش عشق را ای تو قرین و یار من
هیچ مباش یک نفس غایب از این کنار من
نور دو دیده منی دور مشو ز چشم من
شعله سینه منی کم مکن از شرار من
یار من و حریف من خوب من و لطیف من
چست من و ظریف من باغ من و بهار من
ای تن من خراب تو دیده من سحاب تو
ذره آفتاب تو این دل بیقرار من
لب بگشا و مشکلم حل کن و شاد کن دلم
کآخر تا کجا رسد پنج و شش قمار من
تا که چه زاید این شب حامله از برای من
تا به کجا کشد بگو مستی بیخمار من
تا چه عمل کند عجب شکر من و سپاس من
تا چه اثر کند عجب ناله و زینهار من
گفت خنک تو را که تو در غم ما شدی دوتو
کار تو راست در جهان ای بگزیده کار من
مست منی و پست من عاشق و می پرست من
برخورد او ز دست من هر کی کشید بار من
رو که تو راست کر و فر مجلس عیش نه ز سر
زانک نظر دهد نظر عاقبت انتظار من
گفتم وانما که چون زنده کنی تو مرده را
زنده کن این تن مرا از پی اعتبار من
مردهتر از تنم مجو زنده کنش به نور هو
تا همه جان شود تنم این تن جان سپار من
گفت ز من نه بارها دیدهای اعتبارها
بر تو یقین نشد عجب قدرت و کاربار من
گفتم دید دل ولی سیر کجا شود دلی
از لطف و عجایبت ای شه و شهریار من
عشق کشید در زمان گوش مرا به گوشهای
خواند فسون فسون او دام دل شکار من
جان ز فسون او چه شد دم مزن و مگو چه شد
ور بچخی تو نیستی محرم و رازدار من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل گفتوگوی شبانهٔ عاشق با عشق است. عاشق از عشق میخواهد همیشه با او بماند، از سرانجام قمار عشقش میپرسد و میخواهد عشق تنِ مردهاش را زنده کند تا نشانهای ببیند. عشق او را میستاید و یادآوری میکند که بارها قدرتش را دیده است. در پایان عشق او را به خلوت میکشد و افسونی بر او میخواند، و راز آنچه بر جان گذشت ناگفتنی میماند و تنها محرمان خاموش آن را درمییابند.
هوش مصنوعی: دیشب به عشق گفتم: ای که همدم و یار منی، حتی یک لحظه از کنار من دور و غایب مباش.
هوش مصنوعی: تو روشنی هر دو چشم منی، از جلوی چشمم دور مشو؛ تو شعلهٔ سینهٔ منی، از شرر و آتش درونم کم مکن.
هوش مصنوعی: عاشق، عشق را با صفتهای پیاپی میخواند: یار و همنشین من، زیبا و لطیف من، چابک و نکتهدان من، باغ و بهار من.
هوش مصنوعی: ای که تن من در راه تو ویران شده و چشمم برای تو مانند ابر میبارد، این دل بیآرام من همچون ذرهای در برابر آفتاب تو سرگردان است.
هوش مصنوعی: سخن بگو و گره کار مرا باز کن و دلم را شاد گردان؛ بگو سرانجام این بازی پرخطر عشق که در آن همه چیز را به قمار نهادهام به کجا میرسد. «پنج و شش» نقشهای بُرد در بازی نرد است.
هوش مصنوعی: بگو این شبِ آبستن چه چیزی برای من به دنیا خواهد آورد و این مستیِ بیخمارِ من مرا تا کجا خواهد برد.
هوش مصنوعی: عجب است که شکر و سپاس من چه نتیجهای خواهد داد و ناله و امانخواهی من چه اثری خواهد داشت.
هوش مصنوعی: عشق پاسخ داد: خوشا به حال تو که در غم ما پشتت خم شد؛ ای که برگزیدهٔ کار منی، کار تو در جهان سامان و درست است.
هوش مصنوعی: تو مست من و افتادهٔ من و عاشق و بادهپرست منی؛ هر کس بار مرا بکشد، از دست من بهره و ثمر میبرد.
هوش مصنوعی: برو که شکوه و جلال بزم شادی از نو از آن توست؛ زیرا انتظار کشیدن برای من سرانجام بینش و دیدار میبخشد.
هوش مصنوعی: گفتم: نشانم بده که چگونه مرده را زنده میکنی؛ این تن مرا زنده کن تا برایم نشانه و مایهٔ عبرت و یقین باشد.
هوش مصنوعی: مردهتر از تن من چیزی نخواه؛ آن را با نور حق زنده کن تا این تنِ جانسپارِ من سراسر جان شود.
هوش مصنوعی: عشق گفت: مگر بارها از من نشانهها و عبرتها ندیدهای؟ عجیب است که هنوز قدرت و کارهای من بر تو یقین نشده است.
هوش مصنوعی: گفتم: دل دیده است، اما کدام دل از لطفها و شگفتیهای تو سیر میشود، ای پادشاه و فرمانروای من؟
هوش مصنوعی: عشق بیدرنگ گوشم را گرفت و به گوشهای کشید و افسونی بر من خواند؛ افسون او دامی بود که دل مرا شکار کرد.
هوش مصنوعی: مپرس جان از افسون او چه شد، دم مزن و بازگو مکن؛ و اگر ستیزه و چونوچرا کنی، محرم و رازدار من نیستی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای به دو چشم نرگسین آفت روزگار من
طرهٔ بیقرار تو برده ز من قرار من
گرچه خمار وصل تو گشت ملازم سرم
هم به شراب لعل تو، دفع شود خمار من
ای یمنی ستاره بر آرزوی مه رخت
[...]
باز نگار می کشد چون شتران مهار من
یارکشی است کار او بارکشی است کار من
پیش رو قطارها کرد مرا و می کشد
آن شتران مست را جمله در این قطار من
اشتر مست او منم خارپرست او منم
[...]
آفت زهد و توبه شد ترک شرابخوار من
یار گر اوست، کی شود توبه و زهد یار من؟
باده هجر خوردنم، رنج خمار در تنم
جز ز حلاوت لبش نشکند این خمار من
ای چو تویی نخاسته پهلوی من نشین دمی
[...]
تا غم عشق خیمه زد در دل هوشیار من
کوس رحیل میزند قافله قرار من
حاصل روزگار من نقد حیات بود و شد
در سر کار عشق او حاصل روزگار من
چون به کرشمه خم دهد طره بیقرار را
[...]
گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار من
سرخ برآمد از حیا لاله ز شرم یار من
مست جمال خود کند عالم امر و خلق را
برقع اگر برافکند ساقی گلعذار من
مست شراب آرزو، کی رهد از خمار غم؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.