لوحهستی یک قلم از نقش قدرت عاری است
آمد ورفت نفس مشق خط بیکاری است
از ره غفلت، عدم را، هستی اندیشیدهایم
شبهه تقریریم و استفهام ما انکاری است
ذرهایم اما به جشم خود گران !فتادهایم
اندکی همچون به عرض آمد همان بسیاری است
بسمل ناز،کهام یاربکه از توفان شوق
هر سر مویم چو مژگان مایهٔ خونباری است
دیده کو تا بنگرد کامروز سروناز من
همچو عمر عاشقانسرگرمخوشرفتاری است
از خمار ناتوانیها چسان آید برون
سایهٔ مژگان نگاهش را شب بیماری است
هرکه را حسرت، شهید تیغ بیدادش کند
هر دو عالم عرض یک آغوش زخم کاری است
با همه وارستگی سودا تغافلپیشه نیست
موی مجنون در تلافیهای بیدستاری است
عقدهٔ اشکی اگر باقیست دل خون میخورد
تا بود یک غنچه این باغ از شکفتن عاری است
عالمی با فتنه میجوشد ز مرگ اغنیا
خواب این ظالمسرشتان بدتر از بیداری است
گردن تسلیم مشتاقان ز مو باریکتر
بر سر ما همچو آب، احکام تیغت جاری است
از من بیدل قناعتکن به فریاد حزین
همچو تار ساز نقد ناتوانان زاری است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با تأملی عرفانی آغاز میشود: هستی انسان از نقش قدرت تهی است و ما از غفلت نیستی را هستی پنداشته و ذرهٔ خود را بزرگ دیدهایم. سپس به سوز عاشقانه، ناز و خرام معشوق، چشم خمار او و تسلیم کامل عاشق در برابر تیغش میپردازد. در میانه اشارهای به آشوب حاصل از مرگ توانگران ستمگر دارد و در پایان بیدل سرمایهٔ خود و همهٔ ناتوانان را تنها ناله و زاری میداند.
هوش مصنوعی: صفحهٔ هستی سراسر از نقشی که نشان قدرت و توان ما باشد خالی است؛ رفتوآمد نفس ما چیزی جز تمرین نوشتن خط بیکاری و بیهودگی نیست.
هوش مصنوعی: از سر غفلت، نیستی را هستی پنداشتهایم؛ وجود ما همچون سخنی شبههآمیز است و پرسش ما پرسش انکاری است، یعنی در حقیقت هستی خود را نفی میکنیم.
هوش مصنوعی: ما ذرهای ناچیز هستیم اما در چشم خود بزرگ و سنگین جلوه کردهایم؛ چیز اندک وقتی خود را به نمایش بگذارد، همان ادعای بسیاری و بزرگی است.
هوش مصنوعی: خدایا من کشتهٔ ناز چه کسی هستم که از طوفان شوق، هر تار مویم مانند مژگان سرچشمهٔ خونگریستن شده است؟
هوش مصنوعی: کجاست چشمی که ببیند امروز معشوق سروقامت من سرگرم خرامیدن زیباست؛ اما این خوشرفتاری مانند عمر عاشقان شتابان میگذرد.
هوش مصنوعی: نگاه معشوق چگونه از خماری و سستی بیرون آید، وقتی سایهٔ مژگانش برای آن مانند شب بیماری است؟ یعنی چشم خمار او همیشه بیمارگونه و مست است.
هوش مصنوعی: هر کس را که حسرت، کشتهٔ تیغ ستم معشوق کند، دو جهان برای او به اندازهٔ یک آغوش زخم کاری است؛ یعنی همهٔ هستی برایش زخمی کشنده میشود.
هوش مصنوعی: عشق و سودا با همهٔ آزادگیاش از عاشق غافل نیست؛ موی ژولیدهٔ مجنون جبران نداشتن دستار اوست.
هوش مصنوعی: تا گرهی از اشک در دل مانده باشد، دل خون میخورد؛ همانطور که تا یک غنچه در باغ بسته است، باغ کاملاً شکفته نیست.
هوش مصنوعی: با مرگ توانگران جهانی پر از آشوب و فتنه میشود؛ خواب این ستمگران از بیداریشان هم بدتر است، چون مرگشان نیز فتنهانگیز است.
هوش مصنوعی: گردن تسلیم عاشقان از مو باریکتر است؛ از این رو فرمان تیغ تو مانند آب بیمانع بر سر ما روان است.
هوش مصنوعی: بیدل خطاب به شنونده میگوید: از من به همین فریاد غمگین بسنده کن؛ مانند تار ساز، سرمایهٔ ناتوانان تنها ناله است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بیقراریهای چرخ از دست کجرفتاری است
خاک را آسودگی از پهلوی همواری است
نیست غیراز سوختن عید مذلت پیشگان
خار را در وصل آتش پیرهنگلناری است
از مزاج ما چه میپرسیکه چون ریگ روان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.