کوتاه نیست سلسلهٔ دود آه ما
آشفتگی به زلف که وا کرد راه ما؟
صاف طرب ز هستی ما دُرد کلفت است
دارد نفس چو آینه، روز سیاه ما
در یاد جلوهٔ تو دل از دست دادهایم
نوحیرت است آینهٔ کمنگاه ما
زین باغ، سعی شبنم ما، داغ یأس برد
برگی نیافتیم که گردد پناه ما
از دستگاه آبله، اقبال ما مپرس
در زیر پا شکست ضعیفی، کلاه ما
چون اشک، سر در آبله پیچیده، میرویم
خاراست اگر همه مژه ریزی به راه ما
حیرت گداخت، شبنم اشکی بهار کرد
باری در این چمن، نفسی زد نگاه ما
هرجا رسیدهایم، تری موج میزند
عالم، طلسم یک عرق است از گناه ما
در عالمی که پیش رود دعوی حسد
یارب! مباد غفلت ما کینهخواه ما
بیدل! ز بسکه بیاثر عرض هستیام
گردی نکرد در دل آیینه، آه ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از ناتوانی، ناکامی و بیاثری وجود عاشق سخن میگوید. شاعر آه بیپایان، حیرت در برابر جلوهٔ یار، ناامیدی شبنموار در باغ جهان و پای پرتاول خود را تصویر میکند. سپس جهان را حاصل عرق شرم گناه خود میداند و از غفلت خویش به خدا پناه میبرد. در پایان میگوید هستی او چنان بیاثر است که آهش حتی بر آینه غباری نمینشاند.
هوش مصنوعی: رشتهٔ دود آه ما پایانی ندارد و دراز است؛ این پریشانی را چه کسی از راه ما به سوی زلف یار گشود؟ گویی آشفتگی زلف از آه بیپایان ما سرچشمه گرفته است.
هوش مصنوعی: شادی صاف و بیغش هستی ما، در حقیقت درد و رنج تهِ نشین است. روز سیاه ما مانند آینهای است که نفس بر آن نشسته و تیره شده است.
هوش مصنوعی: در خیال جلوهٔ تو دل را از دست دادهایم؛ آینهٔ دل ما که کم مینگرد، تازه به حیرت افتاده و در تماشای تو مات مانده است.
هوش مصنوعی: تلاش ما که مانند شبنم بود، از این باغ جهان جز داغ ناامیدی بهرهای نبرد؛ هیچ برگی نیافتیم که پناهگاه ما شود.
هوش مصنوعی: از دارایی و دستگاه ما که جز تاول پا نیست، از بخت ما نپرس؛ از شدت ناتوانی، کلاه و سربلندی ما زیر پا شکسته است.
هوش مصنوعی: ما مانند اشک، سر در تاول فرو برده پیش میرویم؛ اگر همه مژگان را هم بر راه ما بریزی، برای ما چون خار است.
هوش مصنوعی: حیرت ما را گداخت و شبنم اشک ما بهاری پدید آورد؛ دستکم در این چمن، نگاه ما یک بار نفسی کشید و نشانی از زندگی یافت.
هوش مصنوعی: هر جا رسیدهایم، رطوبت و نم موج میزند؛ گویی تمام جهان طلسمی است از یک قطره عرق شرمساری ما از گناهمان.
هوش مصنوعی: در جهانی که ادعای حسد و رشک پیش میرود و رواج دارد، خدایا مبادا غفلت خود ما دشمن و کینهجوی ما شود.
هوش مصنوعی: ای بیدل، از بس که عرضه کردن هستی من بیاثر است، آه ما حتی غباری بر دل آینه ننشاند و هیچ اثری نگذاشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای آنکه نیست غیر تو کس پادشاه ما
واندر دو کون راهنما و پناه ما
افتاده های بحر گناهیم دست گیر
ای دستگیر جمله حال تباه ما
برده سبق زجمله کفار این زمان
[...]
یا رب بسوز سینه رندان که آه ما
جایی رسان که پاک بسوزد گناه ما
امشب خوش آشناست به رویش نگاه ما
گویا حجاب سوخته از برق آه ما
از بس که می شدیم به حسرت جدا ازو
خون می چکید روز وداع از نگاه ما
شغل محبت است که مانع ز طاعت است
[...]
رحمت گرفته روی ز گرد گناه ما
آیینه تیره روز ز روی سیاه ما
هر قطره ای که در صدف ابر رحمت است
چون مهره گل است ز گرد گناه ما
بر جسم آنقدر که فزودیم همچو شمع
[...]
پژمردگی نبرد بهار از گیاه ما
چون لاله جزو تن شده بخت سیاه ما
روزی که نبود آینه حسن در نظر
در چشمخانه زنگ برآرد نگاه ما
ما صبح صادقیم و دم از مهر میزنیم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.