حیرتیم، اما به وحشتها همآغوشیم ما
همچو شبنم، با نسیم صبح همدوشیم ما
هستی موهوم ما، یک لب گشودن بیش نیست
چون حباب از خجلت اظهار خاموشیم ما
شور این دریا، فسون اضطراب ما نشد
از صفای دل چو گوهر پنبه در گوشیم ما
خواب ما پهلو نزد بر بستر دیبای خلق
از نی مژگان خود چون چشم خس پوشیم ما
بحر هم نتواند از ما کرد رفع تشنگی
جوهریم، آب از دم شمشیر مینوشیم ما
گاه در چشم تر و گه بر مژه گاهی به خاک
همچو اشک ناامیدی، خانه بر دوشیم ما
شوخچشمی نیست کار ما به رنگ آینه
چون حیا، پیراهنی از عیب میپوشیم ما
چشمهٔ بیتابی اشکیم از توفان شوق
با نفس پر میزنیم و ناله میجوشیم ما
مرکز گوهر، برونگردِ خط گرداب نیست
هرکجا حرفی از آن لب سرزند، گوشیم ما
کی بود یارب که خوبان یاد این بیدل کنند؟
کز خیال خوشدلان چون غم فراموشیم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصف حال «ما» یعنی عاشق یا انسان حیران است و هر بیت آن با تصویری از شبنم، حباب، گوهر، اشک و آینه ساخته شده است. شاعر از ناپایداری هستی، خاموشی از شرم، بیاعتنایی به غوغای جهان و بستر مردم، عطش سیریناپذیر و آوارگی چون اشک سخن میگوید. در پایان، این خاکساری به گوش سپردن به سخن معشوق و حسرت فراموششدگی میرسد و شاعر گلایه میکند که خوبان او را مانند غم از یاد بردهاند.
هوش مصنوعی: ما سراپا حیرت و بیحرکتیم، ولی در همان حال با بیقراری و رمیدگی همآغوشیم؛ مانند شبنم که آرام نشسته است اما با نسیم صبح همراه میشود و میرود.
هوش مصنوعی: هستی خیالی ما به اندازهٔ یک بار لب گشودن بیشتر نیست. مانند حباب که با گشودن دهان میترکد، از شرم خودنمایی خاموش ماندهایم.
هوش مصنوعی: هیاهوی این دریای جهان ما را به اضطراب نینداخت. ما از پاکی دل مانند مروارید که در پنبه نگه داشته میشود، پنبه در گوش داریم و آن غوغا را نمیشنویم.
هوش مصنوعی: خواب ما بر بستر ابریشمی و منت مردم نیامد. ما مانند چشم، با حصیری از نی مژگان خود پوشیدهایم و به همان بستر بیتکلف بسنده میکنیم.
هوش مصنوعی: حتی دریا هم تشنگی ما را برطرف نمیکند. ما مانند جوهر شمشیریم که آبش را از لبهٔ تیغ مینوشد؛ یعنی عطش ما جز با تیغ و جانفشانی فرو نمینشیند.
هوش مصنوعی: ما مانند اشک ناامیدی گاهی در چشم تریم، گاهی بر مژه و گاهی بر خاک افتادهایم؛ آواره و بیخانمانیم.
هوش مصنوعی: گستاخی و خیرهنگاهی مانند آینه کار ما نیست. ما مانند حیا، از شرم عیبهای خود جامهای پوشیدهایم و خود را پنهان میداریم.
هوش مصنوعی: از طوفان شوق، چشمهٔ اشکی بیقراریم. با هر نفس بالبال میزنیم و ناله از ما میجوشد.
هوش مصنوعی: مروارید از دایرهٔ گرداب بیرون نیست و در میان آن جای دارد. ما هم چنین در حلقهٔ سخن معشوقیم و هر جا سخنی از لب او برآید، سراپا گوش میشویم.
هوش مصنوعی: خدایا، کی میشود که زیبارویان یادی از این بیدل کنند؟ ما مانند غم از خاطر شادمانان فراموش شدهایم. «بیدل» تخلص شاعر است و به معنای بیدل و دلباخته هم هست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
همین شعر » بیت ۵
بحر هم نتواند از ماکرد رفع تشنگی
جوهریم آب از دم شمشیر مینوشیم ما
حبذا زین مصرع بیدل که طغرل گفته است
جوهریم آب از دم شمشیر مینوشیم ما!
گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم ما
از ته دل چون خم سربسته در جوشیم ما
گر در آن محراب ابرو نیست ما را راه حرف
از دعاگویان آن صبح بناگوشیم ما
از نسیمی می شود بنیاد ما زیر و زبر
[...]
با بد و نیک جهان از بسکه همدوشیم ما
سرمه را چشمیم و حرف سخت را گوشیم ما
عقده ایی در هر خم زلفی که باشد شانه ایم
کاکلی هر جا پریشان می شود دوشیم ما
قامت ما خم شده و فکر کنار از سر نرفت
[...]
چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم ما
یک مژه تا واشود صد دشت آغوشیم ما
حیرت ما ازدرشتیهای وضع عالم است
دهرتاکهسار شد آیینه میجوشیم ما
شمع فانوس حباب از ما منورکردهاند
[...]
دل پر از افغان و ظاهر خالی از جوشیم ما
از سخن لبریز و از گفتار خاموشیم ما
تا به بر گیریم هر دم تیر تقدیر تو را
جمله اعضا چون کمان پیوسته آغوشیم ما
چون تن آیینه پنهان در لباس جوهریم
[...]
بس که چون عنقا ز خاطرها فراموشیم ما
گر جهان از ما نپوشد چشم میپوشیم ما!
جوش شکر در نی آخر میکند منع صدا
از کمال شهد مضمون گرچه خاموشیم ما!
از زمین تا آسمان گر مشتری جوشد ولیک
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.