زین غم نه گریه آید و نی ناله برکشم
سخت است حال مشکل اگر تا سحر کشم
غایب نگشته از نظر از پا درآمدم
من آن نیم که رنج فراق سفر کشم
آن بلبل ندیده بهارم که انتظار
در آشیان ز کوتهی بال و پر کشم
بدخوی خانهزادم و مغرور خدمتم
معذورم ار ز امر تو یک بار سرکشم
پیدا شود که هرچه مرا هست زان تست
فردا که رخت خویش ازین کو به درکشم
ما و سفال آن سگِ کو، زانکه این شراب
مستی نمی دهد چو ز جام دگر کشم
چندان مرو ز هوش «نظیری » به روز وصل
کین جان بیبهاش به پیش نظر کشم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از ناتوانی خود در برابر غم فراق میگوید و میگوید هنوز یار دور نشده از پا افتاده است. او خود را غلام خانهزادِ یار میداند که همهٔ هستیاش از اوست و تنها شرابِ کوی او مستش میکند. در پایان به خود سفارش میکند که در روز وصال هوشیار بماند تا جانش را نثار یار کند.
هوش مصنوعی: از شدت این غم نه گریهام میآید و نه میتوانم ناله کنم؛ حالم چنان سخت است که اگر این وضع را تا سحر تحمل کنم کار دشوار میشود.
هوش مصنوعی: معشوق هنوز از برابر چشمم دور نشده بود که از پا افتادم؛ من کسی نیستم که بتوانم رنج جدایی و سفر او را تحمل کنم.
هوش مصنوعی: من مانند بلبلی هستم که هنوز بهار را ندیده است و به سبب کوتاهی بال و پر، ناچار باید در آشیانه انتظار بکشم.
هوش مصنوعی: من غلامِ خانهزادِ بدخویی هستم که به خدمت دیرینهام مغرورم؛ پس اگر یک بار از فرمان تو سرپیچی کنم، مرا معذور بدار.
هوش مصنوعی: فردا که بار و بنهٔ خود را از کوی تو بیرون ببرم، آشکار میشود که هرچه دارم از آنِ توست. یعنی هنگام رفتن یا مرگ معلوم میشود که همهٔ هستیام از تو بوده است.
هوش مصنوعی: من به کاسهٔ سفالینِ سگِ کوی معشوق دل خوش کردهام، زیرا این شراب اگر از جام دیگری بنوشم مستی نمیآورد. یعنی تنها آنچه از کوی یار برسد مرا سرمست میکند.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای نظیری، در روز وصال آنقدر از هوش نرو، تا بتوانم این جان کمارزشم را در برابر چشم یار پیشکش کنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای بخت بد که هیچ نبودم من از تو شاد
هر لحظه ای ز زخم تو درد دگر کشم
بس آب گرم و باد خنک هر شبی که من
از دیدگان ببارم و از سینه برکشم
یا پاره کن به قهر گریبان عمر من
[...]
تا کی خمار محنت آن سیمبر کشم
او می خورد بمردم و من دردسر کشم
درد مرا بغیر چه نسبت که مدعی
خار از قدم بر آرد و من از جگر کشم
ظاهر شود خرابی عالم ز سیل اشک
[...]
چون در مصاف حادثه آه از جگر کشم
تیغم نمیبرد به چه امّید برکشم
از گریه کور گشتم و بیناییام به جاست
هر لحظه رشتهٔ مژه را در گهر کشم
عمرم به باغبان نخل قدش گذشت
[...]
تا کی جفا ز دست تو بیدادگر کشم
رفتم که رخت از سر کویت به در کشم
صیاد تا به چند من از حسرت چمن
در گوشه قفس سر خود زیر پر کشم
با یاد سنبل و گل رخسار زلف تو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.