هر که را با لب تو پیمان بود
اجل او از آب حیوان بود
هر که روی چو آفتاب تو دید
همچو من تا که بود حیران بود
در نکویی پسندهٔ جایی
که نکوتر از آن بنتوان بود
چون بدیدم لب جگر رنگت
نمکی داشت و شکرافشان بود
یک شکر آرزوم کرد الحق
لیک بیمم ز تیر مژگان بود
بی رخت بر رخم نوشت به خون
دیده هر راز دل که پنهان بود
خواستم تا نفس زنم بی تو
نزدم زانکه آن نفس جان بود
جان من گر بود وگر نبود
کی مرا در جهان غم آن بود
لیک جان زان سبب ندادم من
که نه در خورد چون تو جانان بود
جان بدادم چو روی تو دیدم
زانکه جان دادن من آسان بود
جان عطار تا که بود از تو
هستی و نیستیش یکسان بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه و عرفانی در وصف زیبایی معشوق، لب شیرین و آب حیاتمانند و روی خورشیدگون اوست. عاشق از ترس مژگان معشوق، رسوایی اشک خونین و بیارزشی جان خود در برابر او سخن میگوید. نخست میگوید جان را ندادم چون لایق معشوق نبود، اما با دیدن روی او جان را آسان میسپارد و در پایان، عطار هستی و نیستی خود را در پرتو معشوق یکسان میداند.
هوش مصنوعی: هر کس با لب تو عهد و پیوندی داشت، مرگ او از آب حیات بود؛ یعنی لب تو آب حیات است و مرگ عاشق در آن، خود زندگی جاودان است.
هوش مصنوعی: هر کس روی درخشان چون خورشید تو را دید، مانند من تا زنده بود سرگشته و حیران ماند.
هوش مصنوعی: در زیبایی به جایگاهی پسندیده رسیدهای که زیباتر از آن نمیتوان بود.
هوش مصنوعی: وقتی لب سرخرنگ تو را دیدم، هم نمک و ملاحت داشت و هم شیرینی میافشاند.
هوش مصنوعی: بهراستی آرزوی یک بوسهٔ شیرین از آن لب در دلم افتاد، اما از تیر مژگانت میترسیدم.
هوش مصنوعی: در دوری از روی تو، چشمم با اشک خونین هر راز پنهان دلم را بر چهرهام نوشت و آشکار کرد.
هوش مصنوعی: خواستم بی تو نفسی بکشم، اما نکشیدم، چون آن نفس جانم بود و جان را بی تو نمیخواستم به کار برم.
هوش مصنوعی: جانم بماند یا نماند، کی در این جهان غم آن را داشتم؟
هوش مصنوعی: اما جانم را برای این ندادم که شایستهٔ معشوقی چون تو نبود.
هوش مصنوعی: وقتی روی تو را دیدم جان سپردم، چون جان دادن برایم آسان بود.
هوش مصنوعی: جان عطار تا هستیاش از تو بود، بودن و نبودنش برایش یکسان بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
در حق حقّ غضب روا نبود
زانکه صاحب غضب خدا نبود
گفت عذر از شما روا نبود
عاقل آن به که بی وفا نبود
زبدۀ اولیای یزدان بود
همچو حق آشکار و پنهان بود
ز تو یک نفس جدا نبود
تو نبینی، گناه ما نبود
مرد فرزانه کز قضا ترسد
عجب ار فکر او خطا نبود
زانکه اینحال از دو بیرون نیست
یا قضا هست یا قضا نبود
گر قضا هست جهد نیست مفید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.