علیرضا در ۹ سال قبل، پنجشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۲:۱۰ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۲۸۵:
با سلام.
بنده در دیوان صائب (دست رغبت کس نمی یازد به سوی من دراز) دیدم.
حالا شما نوشتید (دست رغبت کس نمی سازد به سوی من دراز) .
لطفاً بررسی نمایید.
با تشکر
یا حق
نادر.. در ۹ سال قبل، پنجشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۱:۲۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۹۳:
آن موج چو بگریخت
دریا به وی آویخت
بازش به درون ریخت
با خویش در آمیخت ..
نادر.. در ۹ سال قبل، پنجشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۵، ساعت ۰۸:۵۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۲۶:
شگفتا..
ز فراق گلستانش چو در امتحان خارم
برهم ز خار، چون گل سخن از عذار گویم ..
سینا در ۹ سال قبل، پنجشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۵، ساعت ۰۸:۵۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۷۱:
علیرضا افتخاری هم در آلبوم غریبستان در دستگاه نوا و گوشه ی نیشابورک اجرا کردند که بسیار استادانه هست.
الهام در ۹ سال قبل، پنجشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۵، ساعت ۰۴:۱۸ دربارهٔ شاه نعمتالله ولی » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۹:
چقدر زیبا، حیف از بحث بیهوده در مورد زهره
سید احمد مجاب در ۹ سال قبل، پنجشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۵، ساعت ۰۱:۵۰ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب هشتم در شکر بر عافیت » بخش ۱ - سرآغاز:
غریبی که رنج آردش دهر پیش
(بدارو ) دهند آبش از شهر خویش یعنی با آب شهرخودش درمانش می کنند
کمال داودوند در ۹ سال قبل، پنجشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۵، ساعت ۰۰:۰۸ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۴۱۲:
7007
پریشان روزگار در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۲۱:۴۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۶:
ومن توضیح واضحات دادم ، که جناب" 7 " پیش از من گفته بود، باری کار از محکم کاری عیب نمی کند
علیرضا در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۲۱:۳۹ دربارهٔ عبید زاکانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۶:
جوق به معنای دسته و گروه و برای جمع فرشتگان استفاده میشود.
پریشان روزگار در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۲۱:۳۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۶:
دوستان
گویا در زبان عربی، گاه " آ " به " ی " چهره دگرگون می کند، کتاب کتیب ، حجیز نیز گشته حجاز است
و بی گمان شیخ بسیار به از مایان میدانسته است .
شاهدان می کنند خانه زهد
مطربان می زنند راه حجیز
خوش می زنند و دمشان گرم!!
م ، س در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۹:۴۱ دربارهٔ رضیالدین آرتیمانی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:
طراوت
در بیت اول درست است
محمد ملکشاهی در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۹:۳۱ دربارهٔ ابن حسام خوسفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۵:
با سلام
در مصرع اول خطه اشتباهن خظه تایپ شده است .
---
پاسخ: با تشکر، تصحیح شد.
فاطمه در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۹:۰۲ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۶۶ - این قطعه را برای سنگ مزار خودم سرودهام:
در بیت اول و دوم و سوم این شعر دارای مفاخره است . این شعر بسیار زیباست
سلمان در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۹:۰۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲:
با تشکر فراوان از آقای قاسمی، که شعرهای حافظ را شمرده می خوانند. می توانیم شعرها را درک کنیم. دیگر گویندگان نیز شمرده بخوانند تا بشود درک کرد.
آقای محمدی یک ذره شمرده تر بخوانند
م ، س در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۸:۲۳ دربارهٔ عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۷:
به نظر من نیز درست میگویی ایلیای گرامی
به مطلبی نفکندست سایه ، همتِ عرفی
مانا باشی
م ، س در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۸:۱۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۵:
من روی در تو و همه کس روی در حجاز
بهتر نیست به جای ” روی در حجاز“ روی بر حجاز {حجیز به قول دوستان} می آمد ، چون انسان روی در جایی نمی کند به جایی یا بر طرف جایی میکند .
مانا بوید
ایلیا در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۷:۲۱ دربارهٔ عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۷:
مصرع اول بیت آخر به گمانم مشکل داره و باید اینطوری باشه
به مطلبی نفکنده ست سایه،همت ِِ عرفی...
عبدالله در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۵:۴۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۴:
شجریان
برگ سبز 251
محمد در ۹ سال قبل، چهارشنبه ۲۹ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۴:۵۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۵:
من تصور میکنم که با توجه به قافیه بندی این غزل لازم است جای بیت آخر و بیت یکی مانده به اخر با هم تغییر کند چرا که قافیه دو بیت پشت سرهم یز است و قافیه بیت سوم آز بنابر این منطقی است این تغییر انجام شود. حال بماند که اصلا این نوع قافیه بندی میتواند برای غزا به کار گرفته شود یا نه.
مریم در ۹ سال قبل، پنجشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۵، ساعت ۱۲:۴۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۰: