واه چه خوش چشمی بت من واه واه

گوشهٔ چشمی به ما هم گاه گاه

کرد کلفت کی برد از خاطرم

او که روی خود نشوید ماه ماه

در زنخدانش دلم کورانه رفت

من به او هرچند گفتم چاه چاه

از تف دل آب در چشمم نماند

کار با آه است اکنوان آه آه