من کجا گوهر یکدانه به دامن دارم

بی‌کسم اشک یتیمانه به دامن دارم

من ازین ره نفشانم به جهان دامن را

که غبار ره جانانه به دامن دارم

خوردسالان نتوانند مرا برد از جا

پای طاقت چه بزرگانه به دامن دارم

تا فشانم به سر تربت جان سوختگان

عوض گل پر پروانه به دامن دارم

هر قدر سنگ ز اطفال برایش خوردم

از برای دل دیوانه به دامن دارم

همچو زهاد سر سبحه ندارم واقف

که سر گریهٔ مستانه به دامن دارم