در آشیانه شدم بسمل از برای قفس

کسی مباد چو من کشتهٔ هوای قفس

درین چمن من آن بلبل قفس مشتاق

که می‌کنم زر گل صرف در بهای قفس

نیم ز شکر تو صیاد لحظه‌ای غافل

ثنای دام تو می‌گویم و دعای قفس

در آرزوی اسیری عبث چه ناله کشم

که ما نه لایق دامیم و نی سزای قفس

چنان به ذوق اسیری به خویش بالیدم

که تنگ‌تر شده از بیضه هم فضای قفس

چه لازم است که منت ز دام بردارم

که بی‌وسیله توانم شد آشنای قفس

گذار تا برسد بوی گل دماغ مرا

مبند این همه صیاد رخنه‌های قفس

تو غافلی ز من ای طفل و بلبل زارم

به ناله زلزله افکنده در بنای قفس

من آرزوی گلستان چرا کشم واقف

کنون که ساخته با طبع من هوای قفس