بر آن سرم که نیاسایم از مشقت راه
روم به شهر دگر چون هلال اول ماه
به سبزی سر خوان کسی نیارم دست
کنم قناعت و راضی شوم به برگ گیاه
کشیده باد مرا میل آهنین در چشم
اگر کنم به زر آفتاب چشم سیاه
دل چو آینه ام تیره شد در این پستی
بس است چند نشینم چو آب در تک چاه
به قعر چاه فنا اهل جاه از آن رفتند
که پیش یار ستمگر نمیکنند نگاه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از ملالت و مشقت راهی که بر دوش دارد، میگوید و تصمیم میگیرد به شهری دیگر برود. او به قناعت رضایت میدهد و به دنیا و لذات آن پشت پا میزند، حتی اگر به کمترین چیزها بسنده کند. دلش که همچون آینهای تیره شده، از ناملایمات و دیدار با یار ستمگر رنج میبرد و بر این باور است که افراد جاهطلب به قعر چاه فنا سقوط کردهاند و دیگر نمیتوانند نجات یابند.
هوش مصنوعی: من تصمیم دارم به هیچوجه از سختیهای مسیر خسته نشوم و با قوت به سفر ادامه دهم، مانند هلال ماه که در آغاز ماه جدید به آرامی نمایان میشود و به شهری دیگر میروم.
هوش مصنوعی: به خاطر نیازی که برای خودم در زندگی احساس میکنم، به دیگران احتیاج ندارم و به قناعت میپردازم و از خوردن گیاه و برگها هم راضی میشوم.
هوش مصنوعی: میل و کشش من به چیزهایی قوی و سخت مانند آهن است و اگر بخواهم به چیزی که به زیوری از طلا شبیه است، نگاه کنم، این چشم سیاه من (شاید به معنای زیبایی) را بخاهید.
هوش مصنوعی: دل من مانند آینهای تیره و کدورتزده شده است در این دنیا که پست و ناچیز است. کافی است که مانند آبی در داخل چاه، در این وضعیت بیحرکت بمانم.
هوش مصنوعی: اهل مقام و ریا به عمق چاه فنا سقوط کردند، زیرا در برابر یار ستمگر، به خود اجازه نمیدهند که نگاهی بیندازند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
سماع و بادهٔ گلگون و لعبتان چو ماه
اگر فرشته ببیند دراوفتد در چاه
نظر چگونه بدوزم که بهر دیدن دوست
ز خاک من همه نرگس دمد به جای گیاه
کسی که آگهی از ذوق عشق جانان یافت
[...]
به فرخی و به شادی و شاهی ایران شاه
به مهرگانی بنشست بامداد پگاه
برآن که چون بکند مهرگان به فرخ روز
به جنگ دشمن واژون کشد به سغد سپاه
به مهر ماه ز بهر نشستن و خوردن
[...]
مگر که زهره و ما هست نعت آن دلخواه
که با سعادت زهره است و باطراوت ماه
سعادتی که همه در روان گشاید طبع
طراوتی که همه بر خرد ببندد راه
اگر چه در نسب آدم آفتاب نبود
[...]
ایا بهار من و عید نیکوان سپاه
چو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه
بصید رفتی و پدرام بازگشتی شام
برنگ و بوی رخ و زلف خویشتن می خواه
میئی که وقت سحر زو نسیم گیرد گل
[...]
تو زاهدی و دو زلف تو آفتاب پرست
به سجده اید شما هر دو درگه و بیگاه
چرا دو چشم تو دیبای لعل پوشیدست
اگر نپوشند ای دوست زاهدان دیباه
ز راه گمشده را زاهدان به راه آرند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.