آنکه جان بخش و جان ستان باشد
لطف و قهر خدایگان باشد
آفتابی که سایهٔ چترش
بر سر شاه خاوران باشد
پادشاهی که ساحت بارش
عرصهٔ ملک جاودان باشد
شاه تهماسب آنکه دست و دلش
ضامن رزق انس وجان باشد
کبک را در پناه مرحمتش
شهپر باز سایبان باشد
صعوه را در زمان معدلتش
حلقهٔ مار آشیان باشد
از پی دفع و رفع هر منهی
قاضی نهیش آنچنان باشد
که ز بیمش عروس نغمهٔ نی
در پس پرده‌ها نهان‌باشد
گر شود آمر ، آمر نهیش
ناهی خنده زعفران باشد
پنبه ایمن بود ز آتش اگر
حفظش او را نگاهبان باشد
بود از گرگ میش باج ستان
هر کجا عدل او شبان باشد
پیش نعل سمند او خارا
همچو در پیش مه کتان باشد
ذات او جوهری که عالم ازو
مخزن گنج شایگان باشد
وه چه گنجی که بر سرش مه و سال
اژدر چرخ پاسبان باشد
نیست فرق از وجود تا به عدم
قهرش آنجا که قهرمان باشد
همه ضرب عصای دربانش
بر سر پادشاه و خان باشد
گرد قصرش کتابهٔ سیمین
ثانی اثنین کهکشان باشد
ای که بر شقه‌های رایت تو
رقم فتح جاودان باشد
غیر میزان بار انعامت
کیست آن کز تو سرگران باشد
نبود لعل آتشین پیکر
آنکه در جوف کان نهان باشد
بلکه از رشک معدن کف تو
آتش اندر نهاد کان باشد
معطی رزق خلق گردد آز
گر ترا زله بند خوان باشد
جوع گردد ز امتلا رنجور
گر به خوان تو میهمان باشد
اهل مهمانسرای عالم را
لطف عام تو میزبان باشد
خصم جاهت اگر ز فر همای
طالب رفعت مکان باشد
به فلک خواهدش رساند همای
لیک وقتی که استخوان باشد
در فضایی که بهر گوی زدن
باد پای تو تک زنان باشد
چون غلامان به دوش ترک سپهر
از مه عید صولجان باشد
به مثل آب خضر اگر طلبند
در دیار تو رایگان باشد
در مقامی که شیر رایت را
حمله بر گاو آسمان باشد
بر هوا گرد سرکشان سپاه
قیروان تا به قیروان باشد
بسکه گرد از زمین رود بالا
زیر پا آسمان عیان باشد
از سر تیغ گردن افرازان
رخنه در فرق فرقدان باشد
در مقام وداع گردون را
روبرو همچو توأمان باشد
آنکه از تیر در کمینگه رزم
رود از جا زه کمان باشد
وانکه از خصم در گذرگه حرب
بجهد ناوک یلان باشد
تن گردان ز غایت پیکان
راست چون شاخ ارغوان باشد
خون سرگشته‌ای که در نگری
همه در گردن سنان باشد
مرگ را پیش تیغ بی‌زنهار
بانک زنهار بر زبان باشد
هر خدنگی که از کمان بجهد
نایب مرگ ناگهان باشد
آن کز آن رزم جان برد بیرون
افعی رمح سرکشان باشد
بر سر کشته با لباس سیاه
زاغ را شیون و فغان باشد
ای خوش آن ابلق فلک سرعت
که چو مهرت به زیر ران باشد
شعلهٔ خرمن جهان گردد
آتشی کز سمش جهان باشد
از صدای صهیل خود گذرد
هر کجا مطلق العنان باشد
بر سر آب ، همچو باد رود
بر سر نار چون دخان باشد
که نه از نم بر او اثر یابند
که نه از خوی بر او نشان باشد
بر تو از بهر دفع کید حسود
آسمان ان یکاد خوان باشد
بر زمین فتنه‌ای که بود از آن
باز گویند تا زمان باشد
نبود جز خط محیط افق
که از آن فتنه بر کران باشد
بدن و جان بهم نپردازند
بسکه آشوب در جهان باشد
از تو آواز القتال رسد
وز عدو بانگ الامان باشد
ای که شکر تو بر زبان آرد
هر کرا قوت بیان باشد
رایت مدحت تو افرازد
هر کرا خامه در بنان باشد
تیره ابریست کلک من که مدام
در ثنای تو در فشان باشد
برق معنی کز این سحاب جهد
میل چشم مخالفان باشد
از مداد زبان خامهٔ من
خصم را مهر بر دهان باشد
با چنان نظم مدعی خواهد
که سخن ساز و نکته دان باشد
شعر استاد نظم خویش آرد
کان چو اینست و این چو آن باشد
بوریا باف بین که می‌خواهد
بوریا همچو پرنیان باشد
پیش بیننده لعل رمانی
گرچه مانند ناردان باشد
لیک در حد ذات چون نگری
فرق بسیار در میان باشد
کی به جای شکار شهبازان
حد پرواز ماکیان باشد
خویش را جوهری شمارد لیک
خزفش مایهٔ دکان باشد
بیت معمور من که در بامش
کلک در پاش ناودان باشد
کی رسد وهم در نشیبش اگر
طوبی و سدره نردبان باشد
جلوهٔ شاهد معانی از او
جلوهٔ حور از جنان باشد
ساحت معنی وسیعش را
که نه امکان امتحان باشد
تا مساحت کند ز کاهکشان
در کف چرخ ریسمان باشد
قصر نظمی چنین بلند و مرا
پستی خاک آستان باشد
رفتم از دست تا به چند کسی
پایمال ره هوان باشد
نفع من سر به سر ضرر گردد
سود من یک به یک زیان باشد
خصم در پیش من چو تیغ شود
دوست پیش آید و فسان باشد
سد قران رفت نجم بخت مرا
همچنان با ذنب قران باشد
مرئی از بخت من نشد خط عیش
دیدهٔ بخت ناتوان باشد
با چنین غصه‌های جان فرسا
من فرسوده را چه جان باشد
آهم از دل ز سرد مهری چرخ
سرد چون باد مهر جان باشد
شاد باش از خزان غم وحشی
که بهار از پی خزان باشد
شادی و غم به کس نمی‌ماند
عاقل آنکس که شادمان باشد
همچو گل با دو روزه فرصت عمر
به تماشای بوستان باشد
نقد هستی چو می‌رود باری
صرف گلگشت گلستان باشد
در دعای گل حدیقهٔ ملک
همه تن غنچه سان لسان باشد
تا الف جا کند به ضمن زمان
علمت را ظفر ضمان باشد
تا نشانی بود ز پادشهی
چاکرت پادشه نشان باشد
توسن کام زیر ران دائم
شخص بخت تو کامران باشد
باد حکمت روان به خانهٔ چرخ
تا بدن خانهٔ روان باشد
شمع رای جهانفروز ترا
جرم خورشید شمعدان باشد
اثر عون شحنهٔ عضبت
خنجر و حنجر عوان باشد
تا ز مرآت دیده عینک را
صورت این اثرعیان باشد
که دهد چشم پیر را پرتو
پردهٔ دیده جوان باشد
به نظر بازی تو پیر سپهر
عینکش عین فرقدان باشد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در ستایش شاه طهماسب به توصیف ویژگی‌ها و فضائل پادشاهی او می‌پردازد. شاعر قدرت و بزرگی شاه را به عنوان قهرمان و حامی رعیت و سرزمین توصیف می‌کند و بر برکت‌های او برای مردم تأکید می‌کند. در متن، تأثیر مثبت طهماسب در ایجاد عدالت و رفاه و همچنین قدرت نظامی او با تشبیهاتی به طبیعت و عناصر مختلف توصیف می‌شود. شاعر با تصویری زنده و خیال‌انگیز از نقشی که شاه در بالابردن عزت و امنیت داشته، بر اهمیت و جایگاه او در تاریخ تأکید می‌کند. مضمون کلی شعر ستایش از حکمرانی عادلانه و نیکوکارانه شاه طهماسب است.
هوش مصنوعی: کسی که زندگی را به دیگران می‌دهد و جان را از دیگران می‌گیرد، به لطف و غضب خداوند متعال اشاره دارد.
هوش مصنوعی: اینجا به تشبیه پادشاه با آفتاب پرداخته شده است. این پادشاه مانند آفتابی است که سایه‌اش به عنوان محافظ و پشتیبان بر سر شاه خاوران (پادشاهان شرقی) گسترده است و به او قوت و آرامش می‌بخشد.
هوش مصنوعی: پادشاهی که حاکمیتش در سرزمینش همیشگی و پایدار است.
هوش مصنوعی: شاه طهماسب، کسی است که دست و دل او تضمین‌کنندهٔ روزی و زندگی انسان‌هاست.
هوش مصنوعی: در سایه‌ی لطف شاه طهماسب، کبک (پرنده‌ای کوچک) باید در امنیت و آرامش زندگی کند و از مهر و محبت او بهره‌مند باشد.
هوش مصنوعی: در زمان عدالت شاه طهماسب، حتی صعوه (پرنده‌ای کوچک) نیز در امنیت و آرامش زندگی می‌کند، به طوری که گویی حلقهٔ ماری در آشیانه‌اش وجود دارد. این تصویر به معنای آرامش و امنیتی است که در دوران عدالت حکمفرماست.
هوش مصنوعی: قاضی، برای جلوگیری و دفع هر چیزی که ناپسند است، به‌گونه‌ای رفتار کند که همچون مانعی در برابر آن قرار گیرد.
هوش مصنوعی: از ترس او، عروس موسیقی نی در پشت پرده‌ها پنهان است و نمی‌تواند خود را نمایان کند.
هوش مصنوعی: اگر کسی را به مقام رهبری و هدایت برگزینند، آن شخص نباید به ملامت دیگران بپردازد، زیرا در این حالت، شادابی و طراوت زندگی را از بین می‌برد.
هوش مصنوعی: اگر نگاهبانی محافظت کند، پنبه از آتش در امان خواهد بود.
هوش مصنوعی: هر جا که عدل شاه طهماسب مانند شبانی حاکم باشد، گرگ و میش نیز نمی‌توانند به یکدیگر آسیب بزنند و از هم باج بگیرند.
هوش مصنوعی: پیش نعل سمند شاه طهماسب، سنگ‌ها نرم و مانند کتان در برابر آفتاب می‌شوند. این بیت به قدرت و عظمت او اشاره دارد که حتی سخت‌ترین و غیرقابل‌نفوذترین چیزها هم در برابر او نرم و تسلیم می‌شوند.
هوش مصنوعی: وجود او به قدری باارزش و بی‌نظیر است که عالم نمی‌تواند به جز او گنج‌های شایسته را در خود جای دهد.
هوش مصنوعی: چه گنج بزرگ و ارزشمندی که بر فراز آن، ماه و ستاره‌های درخشان آسمان مانند نگهبانانی حضور دارند.
هوش مصنوعی: هیچ تفاوتی بین وجود و عدم نیست؛ قهرمانان در هر حالت و وضعیتی قهر و قدرت خود را دارند.
هوش مصنوعی: ضرب‌المثل «ضرب عصای دربان» نشان می‌دهد که حاکمیت شاه طهماسب به قدری قوی و سلطه‌مند است که همه باید زیر نظر و فرمان او باشند. این بیت به قدرت و اقتدار او اشاره دارد که حتی دربار و کسانی که در اطراف او هستند، تحت تأثیر قرار می‌گیرند.
هوش مصنوعی: دور قصر شاه طهماسب مانند کتابی از نقره که دوتا ستارهٔ درخشان را در بر گرفته است، می‌درخشد.
هوش مصنوعی: ای تو که پرچم (رایت)ات نشانه‌ی پیروزی ابدی و جاودانه است.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس جز تو نیست که بتواند با کرم و بخشش‌هایش، دیگران را سیراب و شاد کند.
هوش مصنوعی: آنچه در دل معدن نهفته است، لعل (جواهر قرمز) آتشینی ندارد که به زیبایی پیکر او باشد.
هوش مصنوعی: بلکه از حسد و رشک به زیبایی و ارزش تو، آتش درون معدن هیزم شکل گرفته است.
هوش مصنوعی: اگر تو در سفره‌ات به دیگران خیر و برکت بدهی، باعث می‌شوی که خداوند روزی‌دهندهٔ مردم شود، حتی اگر در قلبت حس حسادت وجود داشته باشد.
هوش مصنوعی: اگر کسی مهمان تو باشد، حتی اگر از شدت سیری رنج ببرد و بیمار شود، این هم به خاطر محبت و کرامت توست که او را به مهمانی دعوت کرده‌ای.
هوش مصنوعی: مردم در مهمانسرای جهان به مهربانی و لطف عمومی تو به عنوان میزبان خوشحال و میهمان‌نوازند.
هوش مصنوعی: اگر دشمن، در برابر مقام و جاه تو، خواهان برتری و افزایش مرتبه باشد.
هوش مصنوعی: اگرچه همای (پرندهٔ اساطیری) می‌تواند او را به آسمان ببرد و به او مرتبه‌ای بلند عطا کند، اما از آنجا که او هنوز دارای جسم و استخوان است، این امر ممکن نیست.
هوش مصنوعی: در فضایی که باد، به خاطر آواز تو به پای تو متوقف و رقصان باشد.
هوش مصنوعی: چون غلامان (نوکران) بر دوش (حمل می‌کنند) ترک (دختر) آسمان، در روز عید، چون غنایم (صولجان، نیکوکار) خواهد بود.
هوش مصنوعی: اگر در دیار تو مردم بخواهند مانند آب خضر (که نماد زندگی و حیات است) چیزی را طلب کنند، به آسانی و رایگان به آنها داده خواهد شد.
هوش مصنوعی: در موقعیتی که پرچم شیر (نماد قدرت) به جنگ با گاو آسمانی (نشان عظمت و نیرو) می‌رود.
هوش مصنوعی: در هوا گرد و غباری به‌وجود می‌آید از لشکر سرکشان (شیران) که به سمت قیروان در حرکت‌اند.
هوش مصنوعی: گرد و غبار زیادی از زمین به هوا بلند می‌شود، به‌طوری‌که زیر پا آسمان دیده می‌شود.
هوش مصنوعی: به خاطر تیزی شمشیر جنگجویان، نور ستارهٔ فرقدان (ستاره‌ای در صورت فلکی) به خاطر درخشش آنها در آسمان منعکس شده است.
هوش مصنوعی: در هنگام وداع، آسمان باید به شکل تو دیده شود و با تو یکسان باشد.
هوش مصنوعی: کسی که در میدان جنگ از تیر در کمین می‌گریزد، به مانند کسی است که از کمان دور می‌شود.
هوش مصنوعی: کسی که در میدان جنگ از دشمن فرار کند، مانند تیر تند و سریع است و دلیران را به یاد می‌آورد.
هوش مصنوعی: تن در حال چرخش است و مانند شاخ ارغوان به سمت راست می‌چرخد.
هوش مصنوعی: هر قطره خونی که در گلو و گردن نیزه و تیر جمع شده، نشان‌دهندهٔ بهت و سردرگمی و ناتوانی است.
هوش مصنوعی: دیدن مرگ در برابر شمشیر بدون ترس، سبب می‌شود نداهایی از ترس و پناه‌خواهی بر زبان انسان بیفتد.
هوش مصنوعی: هر تیر که از کمان رها شود، نشان از مرگ ناگهانی است.
هوش مصنوعی: کسی که در میدان جنگ جان خود را از دست دهد، همچون افعی، مظهر خطر و شیرینی در نبرد خواهد بود.
هوش مصنوعی: بر روی کشته، با پوشش سیاه، دهان زاغ (که نماد مرگ است) باید فریاد و ناله کند.
هوش مصنوعی: خوشا به حال اسب ابلق (رنگی) که با سرعت خود همچون خورشید (مهرت) زیر پای تو (شاه طهماسب) قرار دارد و تو را زینت می‌دهد.
هوش مصنوعی: آتش سوزانی که از سم اسب آن شاه می‌زنند، باعث سوختن و نابودی کل جهان می‌شود.
هوش مصنوعی: هر جا که صدای اسب تاختن آزاد و بی‌قید و شرط باشد، صدای صهیل (صدای اسب) به گوش می‌رسد.
هوش مصنوعی: چون بادی که بر سطح آب می‌وزد، بر ناری که در حال سوختن است، بخار یا دود شکل می‌گیرد.
هوش مصنوعی: او به گونه‌ای است که نه قطرات باران بر او تأثیر می‌گذارند و نه صفات بدش نمایان می‌شود.
هوش مصنوعی: بر تو که برای دفع خط و نقشه‌های حسودان (دشمنان) نماز «ان یکاد» (سورهٔ فلق) خوانده شود، آسمان دعا می‌کند.
هوش مصنوعی: بر زمین، هر ظلم و فتنه‌ای که در گذشته رخ داده، تا همیشه و برای همیشه یاد خواهد شد.
هوش مصنوعی: تنها چیزی که در موضوع آشفتگی و فتنه‌های موجود در جهان قابل مشاهده است، خطی است که دور افق کشیده شده و نشان‌دهنده‌ی مرزها و حدود جهان است.
هوش مصنوعی: بدن و جان هرگز با هم ارتباط برقرار نمی‌کنند، زیرا در این دنیا همه جا آشوب و بی‌نظمی حاکم است.
هوش مصنوعی: از تو صدای جنگ به گوش می‌رسد و از دشمن فریاد درخواست کمک به هوا می‌رود.
هوش مصنوعی: ای کسی که هر کس توانایی سخن گفتن دارد، شکر و ستایش تو را بر زبان می‌آورد.
هوش مصنوعی: پرچم ستایش تو را هر کسی که توان نوشتن داشته باشد، بالا می‌برد.
هوش مصنوعی: قلم من همچون ابر تیره است، زیرا همیشه در ستایش و تمجید تو، ای شاه طهماسب، نوشته می‌شود.
هوش مصنوعی: برق معنی که از این ابر بیان (شاعرانه) می‌تابد، باعث می‌شود چشم دشمنان به آن توجه کند و مجذوبش شود.
هوش مصنوعی: این بیت می‌گوید که قلم من به جای نوشتن، بر دهان دشمن مهر می‌زند، به این معنا که سخن من به‌قدری قوی و مؤثر است که حرف زدن را از او می‌گیرد.
هوش مصنوعی: با چنین نظم و ساختاری، مدعی (یعنی کسی که در امور سخن و ادب ادعا دارد) خواهد توانست که گفتار و نکته‌سنجی خویش را به خوبی ارائه دهد.
هوش مصنوعی: این بیت می‌گوید که از شاعری که در نظم خود مهارت دارد، انتظار می‌رود که شعرش به تناسب و تعادل باشد؛ یعنی اگر یک بخش از شعر خوب است، بخش‌های دیگر نیز باید همین‌طور باشند.
هوش مصنوعی: به کسی که دارایی و امکاناتش کم است، بگو که نباید بخواهد زندگی‌اش مانند زندگی ثروتمندان باشد.
هوش مصنوعی: هرچند که در چشم بیننده، رنگ دندان‌های او به زیبایی و براقیت لعل (سنگ گرانبها) است، اما در حقیقت (در ذات) مانند میوه ناردان (که طعم و خاصیت خود را دارد) نیست.
هوش مصنوعی: اما اگر به ذات نگاه کنی، اختلافات زیادی وجود دارد.
هوش مصنوعی: کسی نمی‌تواند به جای شکار پرندگانی با جثه و قدرتمند مانند شهباز، به شکار ماکیان (پرندگانی کوچک و معمولی) بپردازد.
هوش مصنوعی: انسان خود را گوهر و ارزشمند می‌داند، ولی در واقعیت، او فقط جنسی بی‌ارزش و بیفایده است که برای کسب درآمد دیگران به کار می‌رود.
هوش مصنوعی: خانه‌ای که من در آن زندگی می‌کنم، اگر بخواهی، می‌توانی بگویی بر بالای آن قلمی در اثر باران ناودان (لکّه‌های باران) باشد.
هوش مصنوعی: اگر در پایین این مقام، درخت طوبی و سدره (که در بهشت قرار دارد) نردبان باشند، دیگر چه تصوری از او (شاه طهماسب) می‌تواند به ذهن خطور کند؟
هوش مصنوعی: زیبایی و تجلی معانی از او به قدری است که شایسته است با زیبایی حورهای بهشت مقایسه شود.
هوش مصنوعی: وسعت عالم معانی او چنان است که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را امتحان کند یا به پایان برساند.
هوش مصنوعی: اگر دستش به ریسمانی برسد که از کاهکشان (یعنی از خاک و زمین) ساخته شده، می‌تواند مساحت و وسعت را اندازه‌گیری کند، همان‌طور که دنیا در دستان او قرار دارد.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تضاد میان عظمت و بلندی قصر (قصر نظمی) و وضعیت خود که در جایی پست و خاکی قرار دارد اشاره می‌کند. او به احساس حقارت و کوچکی خود در برابر قدرت و زیبایی قصر اشاره می‌کند.
هوش مصنوعی: بر اثر سختی‌ها و مشکلاتی که در زندگی دارم، تا کی باید پایین بروم و کسی مرا بدون توجه به ارزش و وضعیت خود زیر پا بگذارد؟
هوش مصنوعی: هر چیزی که برای من مفید باشد، به طور کلی به ضرر من تمام می‌شود و هر سودی که از آن به دست می‌آورم، به اندازه‌ای زیان خواهد بود.
هوش مصنوعی: در برابر من، دشمن به مانند تیغ برنده می‌شود و دوست در این میان ظاهر می‌شود و بازیگری یا نیرنگی می‌زند.
هوش مصنوعی: بخت من مانند ستاره‌ای به نام «قران» به سمت بالا حرکت می‌کند و همچنان که دنباله‌اش به آن می‌چسبد، نمی‌تواند از آن جدا شود.
هوش مصنوعی: بخت من چیز خوشی را به من نشان نداد و به نظر می‌رسد که شانس من هرگز قادر به تأمین خوشبختی نیست.
هوش مصنوعی: با وجود چنین غصه‌های طاقت‌فرسا، من که فرسوده و خسته‌ام، چگونه می‌توانم زندگی کنم؟
هوش مصنوعی: این بیت بیان می‌کند که غم و اندوهی که از بی‌مهری و سختی‌های زندگی به دل می‌رسد، مانند آوایی است که از درون برمی‌خیزد و همچون باد به جان می‌رسد. چرخ (زمان) نیز سرد و بی‌رحم است و احساس سردی و دوری را ایجاد می‌کند.
هوش مصنوعی: از غم وحشی بافقی در فصل خزان ناراحت نباش، چون بعد از خزان، فصل بهار می‌آید و شادی نیز دوباره به زندگی برمی‌گردد.
هوش مصنوعی: شادی و غم برای هیچ‌کس دائمی نیست، بنابراین کسی که عاقل است باید همیشه شاد و خوشحال باشد.
هوش مصنوعی: انسان باید مانند گل، به مدت کوتاه عمر خود را صرف لذت بردن از زیبایی‌ها و خوشی‌های زندگی کند.
هوش مصنوعی: حیات انسان مانند گردش و تماشای گلستانی است که ارزش آن در لحظات کوتاه و زیبایی‌های آن نهفته است، به طوری که در پایان، به سادگی می‌گذرد و پایان‌پذیر است.
هوش مصنوعی: در دعای گل، اگر درختان و گل‌های ملک را در نظر بگیریم، تمام موجودات باید به زیبایی و لطافت غنچه (گل جوان) سخن بگویند.
هوش مصنوعی: اگر در کنار زمان، حرف الف (آ) قرار گیرد، دانش تو به پیروزی تضمین شده تبدیل می‌شود.
هوش مصنوعی: تا زمانی که نشانی از پادشاهی باشد، چاکر تو هم دارای نشانی از پادشاهی خواهد بود.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توسن (اسب) خوشبختی اشاره می‌کند که تحت کنترل شخصی قرار دارد و دائم در حال پیشرفت و کامیابی است. به عبارتی دیگر، کارنامهٔ بخت آن فرد همیشه موفق و پیروز خواهد بود.
هوش مصنوعی: باد حکمت به سوی آسمان بوزد تا روح و جان انسان به کمال خود برسد.
هوش مصنوعی: شمعی که روشنایی‌بخش جهان به وسیلهٔ روشنی توست، چنان است که اگر خورشیدی به آن نزدیک شود، باید شمع را در نظر بگیرد و خود را در برابر آن کوچک بداند.
هوش مصنوعی: اثری که عون شحنهٔ (حاکم) از ظلم و ستم به جا می‌گذارد، مثل خنجر و نیز بیرون آمدن صدا (حنجر) نشانده است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که از آینهٔ دید، عینک حالتی مشخص به این اثر ببخشد، آن اثر به وضوح قابل مشاهده است.
هوش مصنوعی: این بیت اشاره به این دارد که آیا می‌توان به چشمان سالخورده، نوری تازه و جلا بخشید که نگاهشان به زندگی و زیبایی جوانی را تازه کند. به عبارتی، آیا می‌توان به انسان‌های سالخورده امید و روشنایی جوانی را دوباره بخشید؟
هوش مصنوعی: پیر سپهر به معنای آسمان یا جهان قدیم است و در اینجا به دوران قدیمی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که از نظر بازی تو، آسمان هم مانند عینکی می‌شود که در آن فرقدان (ستاره‌ای در صورت فلکی) نمایان است، به نوعی تأثیر زیبایت بر افق زندگی و جهان نمایان است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مجلس شاه را چنان باشد
که بدن را لطیف جان باشد
سگ به خواب اندرون عوان باشد
لیک بیدار پاسبان باشد
رنگ عاشق چو زعفران باشد
هرکه عاشق بود چنان باشد
روی فارغ‌دلان به رنگ بود
رنگ غافل چو ارغوان باشد
قاصد عشق او ز ره چو رسید
[...]
دلبرم تا ز من نهان باشد
جوی خون بر رخم روان باشد
ور نهان باشد او زمن چه عجب
کوچوجانست و جان نهان باشد
یار بی خوی خوش نکو ناید
[...]
غم چو می راحتِ روان باشد
چون رضای تو در میان باشد
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.