راه اگر خواهی به اقلیم فنا مانند شمع
طی کن اول خویش را سر تا به پا مانند شمع
رو به سوی آسمان نیستی قد میکشد
نخل بی برگ و بهار عمر ما مانند شمع
از درون تا چند باشی رشته تاب آرزو
وز برون تردامن از اشک ریا مانند شمع؟!
سایه بال همای تیره روزی، صبح ماست
شام می آید برون خورشید ما مانند شمع
تا توان با خصم آتش خوی سر بر سر منه
تا سر خود را نبینی پیش پا مانند شمع
هر که سرگرم محبت گشت، با خود دشمن است
خون خود را میخورند اهل فنا مانند شمع
باز امشب چهره یی افروختی، کز دیدنش
پنجه با آتش زند مژگان ما مانند شمع
آتشین رو دلبری دارم، که هنگام خرام
آب سازد جاده را در زیر پا مانند شمع
میکند از بس نمو واعظ ز سیل عمر ما
در سر ما میکند گل خار پا مانند شمع



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «مانند شمع»، شمع را نماد فنا و خودسوزی و عشق قرار میدهد. شاعر سالک را به گذشتن از خود فرا میخواند، ریاکاری و آرزوپرستی را نکوهش میکند و از درگیری با دشمن تندخو برحذر میدارد. سپس به سوز عاشقانه در برابر چهرهٔ برافروختهٔ معشوق میرسد و در پایان، با تخلص واعظ، از رنج عمر سخن میگوید.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به سرزمین فنا راه یابی، باید نخست مانند شمع که از سر تا پا میسوزد و کوتاه میشود، خودت را از سر تا پا طی کنی و از میان برداری.
هوش مصنوعی: عمر ما مانند نخلی بیبرگ و بیبهار است که چون شمع رو به آسمانِ نیستی قد میکشد؛ یعنی هرچه بالا میرود، به نابودی نزدیکتر میشود.
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی مثل شمع، در درون رشتهٔ آرزو را بتابی، همچون فتیلهٔ شمع، و در بیرون با اشکِ ریاکارانه دامنآلوده باشی؟ این بیت ریاکاری و آرزوپرستی را سرزنش میکند.
هوش مصنوعی: صبح ما سایهٔ بال همای سیهروزی است. خورشید ما مانند شمع فقط شب بیرون میآید؛ یعنی روشنی ما در تاریکی و بدبختی است و روز ما هم تیره است.
هوش مصنوعی: تا جایی که میتوانی با دشمنِ تندخو و آتشینطبع درگیر مشو، وگرنه مانند شمع که سرش پیش پایش میریزد، سرِ خودت را پیش پایت افتاده میبینی.
هوش مصنوعی: هر کس گرفتار عشق و محبت شود، دشمن خود است. اهل فنا مانند شمع خونِ خود را میخورند و خود را میگدازند.
هوش مصنوعی: امشب باز چهرهای برافروخته کردهای که از دیدنش مژگان ما مانند شعلهٔ شمع با آتش درمیافتد و میسوزد.
هوش مصنوعی: دلبری آتشینرو دارم که هنگام خرامیدن، مانند شمع که زیر پایش آب میشود، جاده را زیر پای خود آب میکند.
هوش مصنوعی: واعظ میگوید: سیل عمر ما چنان رشدی دارد که خارِ پای ما، مانند گل شمع که بر سرش میروید، بر سرمان گل میکند؛ یعنی رنجهای راه، سرانجام بر سرمان شکوفه میدهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.