بر گردنم چنان شده محکم طناب قرض
کز جا دگر نمیکندم اضطراب قرض
نظم سخن چگونه نپاشد ز یکدیگر
تار نفس گسسته شد از پیچ و تاب قرض
زآن وا نمیشود بسخن چون صدف لبم
کز سر گذشته چون عرق شرم، آب قرض
قرض از حساب رفت برون و، نمیدهم
چیزی بقرض خواه، بغیر از حساب قرض
یارب، رها نیش تو ازین فکر جانگداز
واعظ دگر ندارد ازین بیش تاب قرض



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهای است از گرفتاری شاعر در بدهی. قرض را طنابی بر گردن، عامل گسستن نفس و پریشانی سخن، و مایهٔ شرمی میداند که لبش را میبندد. با طنزی تلخ میگوید به طلبکار جز حساب بدهی چیزی نمیدهد. در پایان از خدا میخواهد او را از این اندیشهٔ جانکاه رها کند.
هوش مصنوعی: طناب بدهی چنان محکم بر گردنم بسته شده که دیگر اضطراب و نگرانیِ قرض هم نمیتواند مرا از جایم تکان دهد؛ یعنی زیر بار قرض از حرکت افتاده و درماندهام.
هوش مصنوعی: چگونه نظم سخنم از هم نپاشد، وقتی رشتهٔ نفسم از پیچ و تاب و فشار قرض پاره شده است؟ شاعر پریشانی شعرش را از گرفتاری بدهی میداند.
هوش مصنوعی: لبم مانند صدف بسته است و به سخن باز نمیشود، زیرا آب قرض مانند عرق شرم از سرم گذشته است؛ یعنی از شرمساری بدهی غرق شدهام و نمیتوانم حرف بزنم.
هوش مصنوعی: بدهیام از شمار بیرون رفته است و به طلبکار چیزی جز صورتحساب و شمردن قرض نمیدهم؛ یعنی فقط حساب بدهی را پس میدهم، نه خود پول را.
هوش مصنوعی: خدایا، واعظ را از این اندیشهٔ جانکاه رهایی ده، چون واعظ بیش از این تاب تحمل بار قرض را ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای کرده آفتاب زروی تو تاب قرض
عطری زخاک کوی تو کرده گلاب قرض
ماه و ستاره را نرسد لاف روشنی
جائی که نور از تو کند آفتاب قرض
گل آب و رنگ کرده زرخساره تو وام
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.