|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
بلند است از فلک مأوای بیدل
نباشد هیچ کس را جای بیدل!
نمایم توتیای دیده خویش
اگر یابم غبار پای بیدل
ندیدم از سخنگویان عالم
کسی را در جهان همتای بیدل
اگر کوه است باشد طور سینا
وگر دریا بود دریای بیدل!
دل افلاک را سازد مشبک
لوای همت والای بیدل!
به مژگان می‌توانم کرد بیرون
اگر خاری خلد در پای بیدل!
نمی‌یابم کنون خالی دلم را
زمانی از غم و سودای بیدل
قبای اطلس نه چرخ گردون
بود کوتاه بر بالای بیدل!
به رفعت برتر است از کوه طغرل
جناب حضرت میرزای بیدل!
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ستایش بیدل، شاعر بزرگ هند، می‌پردازد و او را به عنوان یک شخصیت بی‌نظیر و برتر در عالم شعر معرفی می‌کند. بیدل را همچون ستاره‌ای در آسمان می‌داند که هیچ همتایی در میان سخنگویان وجود ندارد. شاعر غم و اندوه خود را از دوری بیدل به تصویر می‌کشد و ابراز می‌کند که وجود بیدل هم چون کوهی بزرگ و دریایی عمیق است. او حتی مقام بیدل را از چرخ و زمان و اشیای مادی نیز فراتر می‌بیند و به عظمت و والایی او اشاره می‌کند.
هوش مصنوعی: بلند است مقام کسی که دلش شاد و آزاد است، و هیچ کس به اندازه او نمی‌تواند در این مقام باشد.
هوش مصنوعی: اگر بتوانم غبار پای بی‌دلیلان را بیابم، چشمانم را به توتیای خودم بدل می‌کنم.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس را در دنیا مانند بیدل نمی‌بینم که بتواند به زیبایی و عمق سخن بگوید.
هوش مصنوعی: اگر کوه باشد، مانند کوه طور سینا خواهد بود و اگر دریا باشد، همچون دریای بیدل خواهد بود!
هوش مصنوعی: دل آسمان را با پرچم بلند همت والای بیدل، زینت می‌بخشد.
هوش مصنوعی: با نگاه پر از ناز و نرم خود می‌توانم هر چیزی را از راه دور به دست بیاورم، حتی اگر چیزی در زندگی‌ام دردناک باشد.
هوش مصنوعی: حالا که دلم پر از غم و اندوه است، نمی‌توانم لحظه‌ای را بدون این احساس خالی بیابم.
هوش مصنوعی: در اینجا به زیبایی و شگفتی‌های زندگی اشاره شده است. لباس لطیف و گرانبهایی مثل قبای اطلس، نمادی از زیبایی و شکوه است که در مقابل چرخش زمان و سختی‌های آن ایستادگی می‌کند. بر بالای بیدل، به معنای در آغوش طبیعت و ساده‌گی سرزمین، مجدداً بر زیبایی و سادگی زندگی تأکید می‌شود. این مفهوم به ما یادآوری می‌کند که زیبایی و دقت در جزئیات زندگی، چه در قالب ظواهر و چه در درون، ارزشمند و قابل توجه است.
هوش مصنوعی: در مرتبه‌ای بلندتر از کوه طغرل، مقام و منزلت حضرت میرزای بیدل قرار دارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.