ساقی پیاله داد به چنگ هوس مرا
مطرب چو نی نواخت به تار نفس را
در کاروان شوق ز تنهاروان شدم
از راه برد بس که فغان جرس مرا
لب بسته ام ز شکوه بیداد روزگار
ترسم فزون شود ستم از دادرس مرا
خود را به فکر آن لب میگون نمی دهم
ترسم ز بوی باده بگیرد عسس مرا!
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ساقی پیاله داد به چنگ هوس مرا
مطرب چو نی نواخت به تار نفس را
در کاروان شوق ز تنهاروان شدم
از راه برد بس که فغان جرس مرا
لب بسته ام ز شکوه بیداد روزگار
ترسم فزون شود ستم از دادرس مرا
خود را به فکر آن لب میگون نمی دهم
ترسم ز بوی باده بگیرد عسس مرا!
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تصویرسازی از لحظات دلنشین و اشتیاق به عشق و می‌پردازد. او با احساسات پرشور و هوس، به پیاله‌ای که ساقی به او می‌دهد و نغمه‌ای که مطرب می‌نوازد، اشاره می‌کند. در عین حال، نگران عواقب و ستم روزگار است و از بی‌عدالتی‌های آن شکایت می‌کند. در نهایت، او از فکر کردن به معشوق و باده می‌هراسد، چرا که می‌داند ممکن است تحت نظر عسس گرفتار شود و آزادی‌اش محدود گردد.
هوش مصنوعی: ساقی، به من پیاله‌ای داد که نمادی از آرزوهایم است. زمانی که مطرب سازش را نواخت، نفس و روح من نیز به حرکت درآمد.
هوش مصنوعی: در میان سفر شوق، به تنهایی روان شدم و به مسیر رفتم، زیرا صدای زنگ کاروان مرا به شدت تحت تأثیر قرار داد.
هوش مصنوعی: من به خاطر ناملایمات زندگی، دیگر از شکایت و گلایه زبان نمی‌گشایم، چون می‌ترسم اگر بیشتر صحبت کنم، بر شدت ظلمی که بر من می‌رود افزوده شود.
هوش مصنوعی: من خودم را فریب زیبایی آن لب‌ها نمی‌زنم، زیرا نگرانم که بوی شراب باعث شود مأموران، مرا شناسایی کنند!
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
فدیتک یا ذا الوحی آیاته تتری
تفسرها سرا و تکنی به جهرا
و انشرت امواتا و احییتهم بها
فدیتک ما ادریک بالامر ما ادری
فعادوا سکاری فی صفاتک کلهم
[...]
عشق است اینکه بیدل و دین می‌کند مرا
مردود آسمان و زمین می‌کند مرا
من خود نمی‌کنم هوس اختیار عشق
لطف شمایل تو برین می‌کند مرا
ذوق فتاد گیست که بر آستان ددست
[...]
این هفت توی گنبد و این ششدری سرا
از شیب و از فراز فرو دیدم و فرا
دوشینه چون‌کشید شه زنگ لشکرا
سلطان روم را ز سر افتاد افسرا
باز سفید روز بپرید از آشیان
زاغ شب سیاه بگسترد شهپرا
تاریک شد سپهر چو ظلمات وندرو
[...]
ساقی بریز باده مرا، هی به ساغرا
هی شعله زن به جانم وهی بر دل آذرا
زان باده یی که خورد از آن باده جبرئیل
تا شد امین وحی خداوند اکبرا
زان باده یی که آدم از آن توبه اش قبول
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.