بیا که شاهد گل در چمن نقاب گشاد
سر نیاز صراحی به پای جام نهاد
میان به خدمت پیر مغان ببندم چون
گشاد بند قبا غنچه در چمن به گشاد
مبند دل به جهان کو به کس وفا نکند
اگر چه تخت سلیمانش می رود بر باد
برآر غسل تو در آب نیستی وان گه
درآ به میکده کاین جاست عین فیض آباد
ز پیر میکده بستان قدح به شرط ادب
مرید عشق شوو سر مپیچ ازین ارشاد
به کوی او نرسد کس مگر به علم ادب
به کعبه ره نتوان برد جز به استعداد
وفا به کس نکند این جهان ببین صوفی
شدند خلق چه مغرور این خراب آباد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی رندانه و عرفانی که با وصف بهار و شکفتن گل و دعوت به میکده آغاز میشود. شاعر بیوفایی دنیا را یادآور میشود و راه رسیدن به فیض را فنای از خود، پیروی مؤدبانه از پیر میکده و ادب میداند. در پایان با خطاب به خود به نام «صوفی»، از فریفتگی مردم به این جهان ویرانشونده اظهار شگفتی میکند.
هوش مصنوعی: بیا که گلِ زیبارو در باغ نقاب از چهره برداشته و بهار رسیده است؛ صراحیِ شراب با فروتنی سر خود را به پای جام خم کرده و در آن شراب میریزد.
هوش مصنوعی: چون غنچه در باغ بند قبایش را گشود و شکفت، من هم کمر به خدمت پیر میکده میبندم.
هوش مصنوعی: به دنیا دل مبند، زیرا با هیچکس وفا نمیکند؛ حتی تخت سلیمان را هم که بر باد میرفت سرانجام بر باد داد.
هوش مصنوعی: نخست در آب نیستی و فنا غسل کن و از خود پاک شو، آنگاه به میکده درآی که اینجا سرچشمهٔ فیض و آبادانی حقیقی است.
هوش مصنوعی: جام را با رعایت ادب از پیر میکده بگیر؛ شاگرد و مرید عشق شو و از این راهنمایی سرپیچی مکن.
هوش مصنوعی: هیچکس جز با ادب به کوی معشوق نمیرسد، همانگونه که بدون شایستگی و توانایی نمیتوان به کعبه راه یافت.
هوش مصنوعی: ای صوفی، بنگر که این جهان با هیچکس وفا نمیکند، و ببین مردم چگونه فریفتهٔ این دنیای ویرانشونده شدهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جهان به کام خداوند باد و دیر زیاد
بر او به هیچ حوادث زمانه دست مداد
درست و راست کناد این مثل خدای ورا
اگر ببست یکی در، هزار در بگشاد
خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد
[...]
خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد
که گاه مردم ازو شادمان و گه ناشاد
مباش غمگین یک لفظ یاد گیر لطیف
شگفت و کوته ، لیکن قوی و با بنیاد
یمین دولت شاه زمانه با دل شاد
بفال نیک کنون سوی خانه روی نهاد
بتان شکسته و بتخانه ها فکنده ز پای
حصارهای قوی بر گشاده لاد از لاد
هزار بتکده کنده قوی تر از هرمان
[...]
همی ستیزه برد زلف یار با شمشاد
شگفت نیست گر از وی همیشه باشم شاد
گهی بپیچد و بستر بسیجد از دیبا
گهی بتازد و زنجیر سازد از شمشاد
ز قیر بر گل خندان هزار سلسله بست
[...]
دگر نخواهم گفتن همی ثنا و غزل
که رفت یکسره بازار و قیمت سرواد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.