چو روشن نباشد بپراگند

تن بی‌روان را به خاک افگند

مرا دایه درین رسوایی افگند

به نیرنگ و به دستان و به سوگند

ز تخت زر مرا در خاک افگند

خسک در راه صبر من پراگند

چو پر مادر آوردش بیفگند

دگر پرها برآورد و پرآگند

سرش یک نیمه با یک دست بفگند

ز خونش سرخ گل بر گل پراگند

یکی زرینه جامش بر سر افگند

به زرین جام سیم و زر پراگند

لاجرم سخت جان و سست رگند

روی ناشسته همچو خوک و سگند

روی ناشسته‌تر ز خوک و سگند

لاجرم سخت جان و سست رگند

من دیده که تو باز کجایی در بند

تو آمده هر دو آستین پرسوگند

چون هر چه تو می‌کنی مرا معلوم است

خود را به غلط چگونه دانم افگند

ترانه های جهان گرچه مختلف رنگند

تو چون ز پرده برآیی همه یک آهنگند

در آفتاب قیامت چه رویها سازند

جماعتی که چو گل پای تا به سر رنگند

به داغ چاره دیوانگان عشق مکن

[...]