بدو گفت نزدیک رودابه رو

بگویش که ای نیک دل ماه نو

کنون زود پیرایه بگشای و رو

به پیش پدر شو به زاری بنو

ورا سام یل گفت برگرد و رو

بگو آنچه دیدی به مهراب گو

نشست از بر بارهٔ تیزرو

چو از کوه سر برکشد ماه نو

بزد مهره در جام و برخاست غو

برآمد ز هر دو سپه دار و رو

که گیتی سپنجست پر آی و رو

کهن شد یکی دیگر آرند نو

ز گیتی برآمد به هر جای غَو

جهان را کهن شد سر از شاه نو

ندیدند جز پور طهماسپ زو

که زور کیان داشت و فرهنگ گو

یکی مژده بردند نزدیک زو

که تاج فریدون به تو گشت نو

ز هر دو سپه خاست فریاد و غَو

فرستاده آمد به نزدیک زو

سوی پارس لشکر برون راند زو

کهن بود لیکن جهان کرد نو

مهان را همه انجمن کرد زو

به دادار بر آفرین خواند نو

ببد بخت ایرانیان کندرو

شد آن دادگستر جهاندار زو

چو بر تخت بنشست فرخنده زو

ز گیتی یکی آفرین خاست نو

چو کشواد و خراد و برزین گو

فشاندند گوهر بران تاج نو

جهانجوی کاووس شان پیش رو

یکی لشگری جنگ سازان نو

بدو گفت پیش فرستاده شو

هنرها پدیدار کن نو به نو

بدو گفت جویان که ایمن مشو

ز جویان و از خنجر سرد رو

به نزدیک این شاه دیوانه رو

وزین در سخن یاد کن نو به نو

برآتش نهادند و برخاست غو

همی گفت زار ای جهاندار نو