زندگیشان بتر ز مرگ بُوَد

مرگ را زان کسان چه برگ بُوَد

گر ترا برگ راه مرگ بود

بر دلت قلب مرگ برگ بود

گفت آن دیوانه بس بی برگ بود

زیستن بر وی بتر از مرگ بود

ستر زن طاعتی بزرگ بود

سگ به از زن، که او سترگ بود

چون شبان سازگار گرگ بود

رمه را آفتی بزرگ بود

تا چند دلت بی‌خبر از مرگ بود

تا کی به سرت فکر سر و برگ بود

بی‌توبه فروبرده نفس را نکشی

شاید که برون آمدنش مرگ بود

جز نور علی نیست اگر درک بود

با غیر علی کی ام سر برگ بود

گویند دم مرگ علی را بینیم

ای کاش که هر دمم دم مرگ بود

‎هیچ نه یک شاخ و نه یک برگ بود

‎دست رسی نیز نه بر مرگ بود