چون ز حد بگذشت درد پادشاه

بود پنهان آن وزیر آن جایگاه

لیکشان زهره نبود از بیم شاه

تا برین قصه برآمد دیرگاه

بازکردی پوست از من بی گناه

این وفاداری بود ای پادشاه

سیم خام او میان خاک راه

کرد همچون نیل خام از چوب شاه

تا کسی کو گشت اهل پادشاه

تا هم آخر او به کس نکند نگاه

گفت امشب هست مست این پادشاه

وین پسر را نیست چندینی گناه

در پشیمانی فروشد پادشاه

دیده پر خون کرد و سر بر خاک راه

در کتاب من مکن ای مرد راه

از سر شعر و سر کبری نگاه

تو فنا شو تا همه مرغان راه

ره دهندت در بقا در پیشگاه

گر مرا گویند ای گم کرده راه

هم به خود عذر گناه من بخواه

آنک از بیرون کند در تن نگاه

کی بود هرگز درون سینه راه

هم توانی سوخت از آهش گناه

هم ز اشکش شست دیوان سیاه

چون روایی دارد آنجا اشک راه

بنده دارد این متاع آن جایگاه

مرغ روحانیش گفت ای پیرراه

دردمندی می‌گذشت این جایگاه

بوسعید مهنه با مردان راه

بود روزی در میان خانقاه

گهی پیدا شوی از عشق چون ماه

گهی پنهان شوی در هفت خرگاه

دوئی را نیست در نزدیک تو راه

حقیقت ذات پاکت قل هو الله

تو امّید منی درگاه و بیگاه

کنون از کردَها استغفرالله

مرا زین سگ امانی ده درین راه

ز دید خویشتن گردانش آگاه

دل عطّار پر خون شد درین راه

که تا شد از وصال دوست آگاه