بی روی تو صبر ازین فزون نتوان کرد

چون بتوان کرد صبر، چون نتوان کرد؟

با خون دلم مهر تو آمیخت چنانک

بی خون دلش ز دل برون نتوان کرد

دل خوی فراقفای غم خوردن کرد

در بندگیت هر چه توان کردن کرد

تا داشت رگی در تن و خونی در رگ

خدمت چو صراحی برگ گردن کرد

یارم ز جفا هیچ رها کرد؟ نکرد

یک وعده که فرمود وفا کرد ؟ نکرد

هر تیر که چشم مستش انداخت بمن

گویی بخطا یکی خطا کرد؟ نکرد

امسال بهار رسم دیگر گون کرد

مستخر جیش باد صبا بین چون کرد

بر شاخ شکوفه را کشید اندر چوب

تا هر درمی که داشت زو بیرون کرد

تا این دل محنت زده آهنگ تو کرد

جان در سر کار رخ گل رنگ تو کرد

خود می داند که تنگ روزیست دلم

زان روی طمع در دهن تنگ تو کرد

با من سر زلفش ار پریشانی کرد

دوشم لب او ببوسه مهمانی کرد

لب بر لب من نهاد و در خواب شدم

گفتا تو شکر خواب چنین دانی کرد

آن غنچۀ گل که طبع خرّم آورد

در دیدهٔ نازنین از آن نم آورد

کامروز صباش بریکی دم آورد

برگی که بخون دل فراهم آورد

خون دل من بتم بصد ناز خورد

مانند پیاله یی کز آغاز خورد

جانم چو پیاله بر لب آمد بامید

باشد که دمی لبش بمن باز خورد

غمگین دل من غم همه عالم خورد

هر کجا که غمی دید همه در هم خورد

ناخورده غنی نماند شاید که کنون

شادیّ دلم خورم که چندین غم خورد

گردون چو غم زشت و نکومی نخورد

این شکر و شکایت اندرو می نخورد

وین صبح که هر نفس دهان بگشاید

جز آب حیات ما فرو می نخورد

دل را زرخ خوب تو می نگزیرد

چون زلف تو زان قرار می نپذیرد

از کژ طبعی که مردم دیدۀ تست

از چشم خوشت کناره یی می گیرد

چون دست افق گلوی پروین گیرد

عالم ز فروغ صبح آیین گیرد

از کوه چوپای مهر در سنگ آید

بر بخت بد اندیش تو نفرین گیرد

نه عقل ز کار من شماری گیرد

نه در دل من صبر قراری گیرد

اشکی که بخون جگرش پروردم

هر لحظه ز چشم من کناری گیرد

عاشق که بیاد روی دلبر میرد

هر دم زدنی برذق دیگر میرد

شمعی همه شب در آن هوس زنده کند

تا صبحدمی پیش رخ خور میرد

هر لحظه فلک بهانه‌ای آغازد

تا از پی من درد دلی بر سازد

زین پس من و عیش خوش که از کیسۀ عمر

زین بیش به خرج غم نمی‌پردازد

شاید که دلم بمن نمی پردازد

کز غصه بخویشتن نمی پردازد

دانی که چرا نیم گریزد ز غمت؟

کز غم بگریختن نمی پردازد

شمعم که چو باد هوسم بر سر زد

بر تارک من افسر خاکستر زد

آب از چشمم دست بدامن درزد

و آتش ز دلم سر بگریبان برزد

آن ماه و شی که طعنه اندر خور زد

وز تودۀ مشک بر سمن چنبر زد

در دارالضرب عشق ضراب غمش

از چهرۀ ممن دوش بنامش زر زد

از دست بشد دلی که صد جان ارزد

وز تن گهری بشد .......ان ارزد

افسوس که در کار جهان ضایع شد

عمری که از آن دمی ......... ان ارزد

بر سوز دل من دل آتش سوزد

آب از نم چشم من تری اندوزد

شب تیرگی از روز سیاهم توزد

غم ناخوشی از حالت من آموزد