گنجور

 
 
بیت‌یاب
خواجوی کرمانی

هر دم ز دلم آتش عشق افروزد

وآتش ز من سوخته سوز آموزد

می سوزم از آنک در وجودم نم نیست

شک نیست که خون خشک بهتر سوزد

جهان ملک خاتون

تا چند فلک جامه غم می‌دوزد

بر قامت جان بین که دلم می‌سوزد

چون شرح توان داد که مسکین دل من

خون از ستم زمانه می‌اندوزد

طالب آملی

(طهماسقلی) که ذله می‌اندوزد

پیوسته چراغ حرص می‌افروزد

چون ممتلئی که پر بود از آروغ

از کون دهن بریش خود می‌گوزد

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه